Norwegia nie przyciąga fast foodów. To odstrasza wielkie sieci

Jednym z kluczowych czynników są norweskie cła oraz ceny surowców. Ministerstwo Rolnictwa i Żywności wskazuje, że mięso i produkty mleczne objęte są wyższymi stawkami celnymi niż w wielu innych krajach.

Import składników wiąże się z wysokimi kosztami, a lokalne produkty również są drogie. Dla międzynarodowych sieci oznacza to wzrost kosztów operacyjnych. W efekcie marże mogą być niższe niż na większych rynkach, takich jak USA.

Znaczenie ma także wielkość i struktura rynku. Norwegia jest krajem o rozproszonej zabudowie i niewielkiej liczbie lokalizacji, w których restauracje mogą być rentowne. Sieci franczyzowe zwykle planują wejście na rynek poprzez otwarcie wielu lokali jednocześnie.

W Norwegii możliwości takiej ekspansji są mniejsze. Dodatkowo trudniej jest znaleźć franczyzobiorców gotowych na inwestycję i ryzyko finansowe.

Na sytuację wpływa również rozpoznawalność marek. Według przedstawicieli branży wiele amerykańskich sieci nie jest wystarczająco znanych norweskim konsumentom. To wymusza wysokie nakłady na marketing i budowanie wizerunku.

W innych krajach europejskich marki te są już obecne i lepiej rozpoznawalne. Z tego powodu Szwecja bywa wybierana jako bardziej przewidywalny rynek startowy.

Instytucje państwowe podkreślają, że Norwegia nie stosuje specjalnych regulacji wymierzonych w sieci fast food. Obowiązują te same zasady dotyczące bezpieczeństwa żywności, rynku pracy i ochrony środowiska, co dla innych podmiotów gastronomicznych.

Brak nowych amerykańskich marek nie wynika więc z barier administracyjnych. Decydują głównie koszty, skala rynku oraz warunki prowadzenia działalności.