Kącik poezji, cytatów, sentencji.... - Norwegia - s211

O sobie

Nie zawsze żyję dobrze, bo żyję chwilą
W momencie upadku oddaję hołd swoim czynom
To się staje w sekundzie, nie jest godziną
Wciąż żyję szybko i nie patrzę na zakręty
Tak często się gubię i wypuszczam z rąk szczęście
Lata mijają, a ja wciąż na ustach z pieśnią
Bliscy się dziwią i drżą o moją przyszłość
Blizny z przeszłości powinny otwierać oczy
A ja jestem ślepcem, który stąpa po cienkim lodzie
Chcę wiedzieć więcej i uwolnić się od pokus
Jestem jedynie człowiekiem, cały czas popełniam błędy
Wielu odpuściło i dało sobie spokój
Ja proszę o drugą szansę, bądź na każdym kroku...

Przepraszam... wyskakiwał mi błąd...

Weszła
I nie wiem, czy to Królowa Śniegu
W swego majestatu pochodzie powolnym
Mrozi me wspomniania w lodowe konfetti
Skinieniem swego berła mimowolnym

Czy może to Królowa Midas
Powietrze swoją suknią zagarnia
I w afrodyzjaku złoty pył zmieniając
Sprawia że mnie jej aura ogarnia

To petryfikujący moje serce dylemat
Czy jej włosy są jak lipcowe słońce
I wydmy piasku rozgrzaniego
Czy też jak syberyjskiej zamieci
Kryształowymi płatkami usypane
Bezludne wyspy śniegu

Więc leżę zadumany
W noc arktyczno-afrykańską
Pod jej oczu rozgwieżdżonym niebem
Lecz czy serce me rozgrzeje
Czy w nim złota krew popłynie
Czy zlodowacieje
Nie wiem

Weszła
I nie wiem, czy to Królowa Śniegu
W swego majestatu pochodzie powolnym
Mrozi me wspomnienia w lodowe konfetti
Skinieniem swego berła mimowolnym

Czy może to Królowa Midas
Powietrze swoją suknią zagarnia
I w afrodyzjaku złoty pył zmieniając
Sprawia że mnie jej aura ogarnia

To petryfikujący moje serce dylemat
Czy jej włosy są jak lipcowe słońce
I wydmy piasku rozgrzanego
Czy też jak syberyjskiej zamieci
Kryształowymi płatkami usypane
Bezludne wyspy śniegu

Więc leżę zadumany
W noc arktyczno-afrykańską
Pod jej oczu rozgwieżdżonym niebem
Lecz czy serce me rozgrzeje
Czy w nim złota krew popłynie
Czy zlodowacieje
Nie wiem