W tej branży pracują milionerzy. Pracownicy wyjaśniają, skąd biorą się wysokie zarobki

Dane Centralnego Biura Statycznego (SSB) pokazują, że w 2025 roku ponad 15 proc. pełnoetatowych stanowisk miało pensję odpowiadającą co najmniej milionowi koron rocznie. Najczęściej dotyczy to sektora naftowego. Ponad połowa zatrudnionych przekracza próg, co odpowiada ponad 35 tys. stanowisk. Wzrost liczby wynagrodzeń wiąże się z wyższą dynamiką płac po pandemii.

Jednym z przykładów jest Victoria Rummelhoff pracująca na Morzu Północnym dla Equinor. Należy do grupy pracowników zarabiających ponad milion koron rocznie. Jak wskazuje na łamach NRK, pracuje przez 14 dni z rzędu, często ponad 12 godzin dziennie. Podkreśla także rozłąkę z rodziną oraz nieobecność podczas świąt i ważnych wydarzeń.

Rummelhoff zwraca uwagę na reakcje społeczeństwa. W jej ocenie wiele osób nie widzi pełnego obrazu pracy offshore. Wskazuje na ryzyko, odpowiedzialność i wiele dni spędzonych w podróży. Mówi także o negatywnych opiniach dotyczących wynagrodzeń i środowiska pracy. Jednocześnie podkreśla, że wysokie zarobki są elementem specyficznego stylu życia.

Związek zawodowy SAFE informuje, że podstawowe pensje nie zawsze przekraczają milion koron rocznie. Na końcową kwotę wpływają dodatki i nadgodziny. Niedobory kadrowe oraz problemy z transportem śmigłowcowym na platformy wydłużają pobyt pracowników. To zwiększa liczbę przepracowanych godzin. Wpływ na wynagrodzenia ma także ryzyko, w tym transport i ekspozycja chemiczna.

Branża generuje wysokie dochody dla państwa. Podatek od działalności naftowej wynosi 78 proc. zysków. Oznacza to wpływy rzędu setek mld koron. NHO wskazuje, że w ostatnich 10 latach rozwój wynagrodzeń w sektorze był zbliżony do ogólnego trendu w kraju. Jednocześnie ponad 35 proc. stanowisk w finansach i sektorze informacji oraz komunikacji osiąga poziom miliona koron rocznie, podczas gdy w gastronomii i edukacji to odpowiednio 2,8 proc. i 4,3 proc.

Równolegle do publikacji danych rozpoczynają się negocjacje płacowe dla pracowników offshore na norweskim szelfie. Układ ma zapewnić utrzymanie tempa wzrostu wynagrodzeń na poziomie zbliżonym do średniej w gospodarce.