Równe szanse to mit. Norweski sport dla dzieci uzależniony od portfela rodziców

Zorganizowany sport jest najczęstszą formą aktywności pozaszkolnej dzieci i młodzieży w Norwegii. Członkostwo w klubie sportowym deklaruje 72 proc. dzieci w wieku 6–15 lat.

Udział różni się jednak w zależności od dochodów rodziców. W najniższym kwartylu dochodowym do klubu należy 59 proc. dzieci. W najwyższym kwartylu odsetek wynosi 83 proc.

Zróżnicowanie widoczne jest także w wyborze dyscyplin sportowych. Piłka nożna pozostaje najpopularniejsza we wszystkich grupach dochodowych. Uprawia ją od 52 do 58 proc. dzieci, a w rodzinach o niskich dochodach nawet 68–69 proc.

W przypadku piłki ręcznej dysproporcje są większe. W najwyższym kwartylu gra w nią 23 proc. dzieci, a w najniższym 14 proc. Najniższy udział, na poziomie 10 proc., dotyczy dzieci z rodzin korzystających z pomocy społecznej.

Dochody rodziców wpływają również na liczbę uprawianych dyscyplin. Brak jakiejkolwiek aktywności sportowej dotyczy 41 proc. dzieci z najniższego kwartylu dochodowego. W najwyższym kwartylu odsetek wynosi 17 proc.

Udział dzieci uprawiających co najmniej dwie dyscypliny rośnie wraz z dochodami. Waha się od 21 proc. w najniższym kwartylu do 38 proc. w najwyższym. W rodzinach o niskich dochodach oraz korzystających z pomocy społecznej udział w wielu aktywnościach jest wyraźnie mniejszy.

Koszty są najczęściej wskazywaną barierą udziału dzieci w sporcie. Wskazuje na nie 62 proc. rodziców z najniższego kwartylu dochodowego oraz 66 proc. rodzin korzystających z pomocy społecznej.

Jednocześnie 59 proc. dzieci z tej grupy deklaruje chęć częstszego uprawiania sportu. Różnice widoczne są także w poziomie satysfakcji z życia i poczuciu samotności. Dotyczą one przede wszystkim dzieci pozostających poza zorganizowaną aktywnością sportową.