Imigranci w Norwegii bardziej narażeni na samotność. Najmniej odczuwają ją Polki

Samotność wśród imigrantów w kraju fiordów wiąże się również ze słabą znajomością języka norweskiego, a także z dyskryminacją i problemami w kontaktach rodzinnych. Osoby urodzone w Norwegii posiadające rodziców-imigrantów nie są szczególnie samotne, ale doświadczają wykluczenia społecznego nieco częściej niż przeciętnie. Okazuje się, że wśród kobiet to Polki najmniej odczuwają samotność nad fiordami.

W badaniu warunków życia wśród osób ze środowisk imigranckich zapytano, jak bardzo ankietowani przejmowali się samotnością w ciągu ostatnich 14 dni przed rozmową. Co piąty (19 proc.) imigrant powiedział, że trochę się niepokoił, a co dziesiąty (9 proc.), że bardzo się przejmował. W całej populacji proporcje te wynosiły odpowiednio 12 i 5 proc., pisze SSB.

Więcej niż jeden na trzech imigrantów z Azji i Afryki (37 proc.) zadeklarował w badaniach, że czuje się wykluczony ze społeczeństwa, a to od dwóch do trzech razy więcej niż wśród osób bez imigracyjnego pochodzenia. Różnice są szczególnie wyraźne wśród mężczyzn: co trzeci mężczyzna, który wyemigrował z krajów Azji, Afryki do Norwegii, twierdzi, że czasami lub długo czuł się samotny, w porównaniu z zaledwie jednym na dziesięciu mężczyzn bez imigracyjnego pochodzenia. Wśród kobiet występują niewielkie różnice.

Zauważalne są jednak rozbieżności w zależności od kraju pochodzenia. Tylko 3 proc. imigrantów z Wietnamu przyznało się do poczucia samotności, a już np. wśród przyjezdnych z Iraku i Iranu liczby te sięgały pułapu 16-17 proc.

Urodzeni w Norwegii z rodzicami-imigrantami nie są bardziej samotni niż ogół populacji. Z drugiej strony wydaje się, że urodzeni w Norwegii z rodzicami z Azji czy Afryki czują się nieco bardziej wykluczeni społecznie niż osoby bez imigracyjnego pochodzenia.

Gorsze niż w populacji ogólnej warunki życia, w szczególności związane z finansami, mieszkaniem i zdrowiem, mogą być jednym z powodów, dla których duże grupy imigrantów czują się samotne. Tym którym najbardziej doskwiera samotność, są te ze stosunkowo dużymi problemami zdrowotnymi i finansowymi.  Ponad 25 proc. osób, którym stan zdrowia w znacznym stopniu ogranicza udział w codziennych czynnościach, i które narzekają na stan portfela, jest poważnie dotkniętych samotnością.

Inne grupy szczególnie narażone na samotność to osoby niezdolne do pracy lub otrzymujące zasiłek rehabilitacyjny (AAP), a także ludzie, którzy nie mają w Norwegii przyjaciela,  oraz osoby dyskryminowane i które mają za granicą współmałżonka, narzeczonego lub dziewczynę.

Grupami mniej wrażliwymi, czyli z odsetkiem osób samotnych na poziomie równym lub niższym od średniej w norweskiej populacji, są z kolei imigranci bez problemów finansowych, a także osoby dobrze posługujące się językiem norweskim i często kontaktujące się z rodziną.

Jak również wynika z raportu SSB, konieczność wynajmu mieszkania wpływa na stopień odczuwania samotności wśród imigrantów w Norwegii. Może to wynikać z faktu, że w przeciwieństwie do własnego mieszkanie na wynajem jest często mieszkaniem tymczasowym i krótkoterminowym, a „zakorzenienie się” w jednym miejscu i nawiązanie kontaktu z sąsiadami i przyjaciółmi wymaga czasu.

Kobiety ze Sri Lanki, Turcji i Somalii w większym stopniu deklarują, że samotność bardziej im przeszkadza niż mężczyznom z tych samych krajów. Wśród Polaków sytuacja jest jednak odwrotna: Polkom rzadko przeszkadza samotność, a mężczyznom mniej więcej przeciętnie.

Częściowo można to wytłumaczyć tym, że chociaż spośród ankietowanych ponad jeden na pięciu żonatych mężczyzn z Polski nie ma współmałżonka w Norwegii, 99 proc. zamężnych Polek żyje nad fiordami z mężem.

Ze znacznie większą samotnością niż przeciętnie wiąże się bowiem posiadanie partnera niezamieszkałego w Norwegii, a także bycie singlem, tęsknota za dobrym przyjacielem, niewielki kontakt z rodziną i małe zaufanie do innych.