Co słychać pod wodą? Wieloryby w pułapce… norweskich naukowców

Podwodna klatka i kilka kilometrów sieci, przyssawki z elektrodami, nadajnik satelitarny – tak prezentował się wykorzystany przez naukowców sprzęt. Po co go użyto?

Fale dźwiękowe dobrze rozchodzą się w wodzie. Wiele zwierząt rozwinęło związane z ich odbiorem umiejętności, dzięki którym łatwiej się komunikują, szukają pożywienia czy odnajdują się w przestrzeni. Przez hałas emitowany przez wojsko i przemysł mieszkańcy mórz mogą doznać uszkodzeń narządów słuchu, stracić szansę na posiłek czy odczuwać dezorientację.

Regulacje przyjmowane są od dawna, ale nie wszystko jest jeszcze jasne. Naukowcy przebadali wiele gatunków ryb, delfiny czy orki pod kątem ich wrażliwości na dźwięki. Dotąd nie zbadano jednak wpływu hałasu na wieloryby fiszbinowe. Powód był prozaiczny: były tak wielkie, że nie wiedziano, jak się za to zabrać. Wreszcie się to jednak udało. Przebadano płetwale karłowate (niech nie zmyli nas ta nazwa, „karłowatość” to w tym przypadku nawet 8 metrów i między 2 a 3 tony).

Okazało się, że te fiszbinowce słyszą dużo więcej niż zakładano, mogą słyszeć na przykład niesłyszalne dla ludzkiego ucha ultradźwięki.

Długofalowym efektem badań ma być zrewidowanie dopuszczalnego poziomu podwodnego hałasu.

W sprawie tego przedsięwzięcia nie było konsensusu. Niektórzy obrońcy praw zwierząt protestowali, stali na stanowisku, że takie testy nie są potrzebne.

Zdobytą wiedzę można wykorzystać w różny sposób. Wielorybnicy od dawna wyłączali pewien typ sonarów, bo uważali, że odstrasza zwierzynę. Teraz dostali potwierdzenie swoich intuicji…

Źródło: forskning.no