Przeciwniczki powala z gracją baletnicy. 18-letnia Polka mistrzynią Skandynawii

Do norweskiego Trondheim wraz z rodziną przyjechała cztery lata temu. Na pierwszy trening koreańskiego sportu, poszukując aktywności, trafili tata oraz brat Oli. Ona sama odważyła sie dopiero po ich namowach. Spróbowała i... przepadła.

Już wtedy od wejścia umiała robić rzeczy, które pozostali zawodnicy wykonywali dopiero po długim okresie ćwiczeń. Szybko przykuła uwagę trenera, który bacznie obserwował postępy młodej Polki.

Początkowo problemem był język, a raczej brak jego znajomości. Z czasem jednak Ola robiła znaczne postępy zarówno językowe, jak i sportowe, a trener po niedługim czasie regularnych treningów zadecydował o wysłaniu nastolatki na jej pierwsze zawody w taekwondo. Poszło... zaskakująco dobrze. Ola, niedawno jeszcze wirująca na parkiecie w rytm muzyki, pokonała dziewczyny z wieloletnim doświadczeniem i wyższymi pasami od siebie.

– Na zawody jadę, by spróbować, przekonać się, czy dam radę, zmierzyć sama ze sobą. Sukcesy mnie zaskakują, praktycznie nigdy nie spodziewam się wygranych – przyznaje skromnie Ola.

Od tamtej pory jej kariera zaczęła nabierać tempa, a za sukcesami szły wyjazdy na zagraniczne zawody: Belgia, Szwecja, Włochy, Dania. Wciąż zajmowane wysokie pozycje sprawiły, że zaczęła wierzyć w swoje możliwości. Trener kadry narodowej, znający historię dość spektakularnej kariery Oli, z niemałym zaskoczeniem przyglądał się jej sukcesom.

Dwa lata temu trener pierwszy raz zadecydował, że wyśle ją na mistrzostwa Norwegii. Wyjazd nie zapowiadał się owocnie, bo tuż przed nim Polka skręciła nogę. Frustracja i zwątpienie szybko przerodziło się w radość i niedowierzanie, gdy wbrew wszelkim oczekiwaniom znowu wygrała, tym razem deklasując rywalki i tym samym zdobywając tytuł mistrzyni Norwegii. Poza pierwszym miejscem, z rąk ambasadora Korei (kraju, z którego wywodzi się taekwondo – przyp. red.), 16-letnia wówczas Ola otrzymała specjalną nagrodę – najlepszego zawodnika-juniora taekwondo w Norwegii.

Po nieprawdopodobnym sukcesie Polka rzuciła się w wir kolejnych zgrupowań i zawodów. Dopiero niedawno dołączyła do głównej grupy klubu, która wyjeżdża na najważniejsze zawody. Na zeszłorocznych mistrzostwach kraju zajęła drugie miejsce, a w styczniu została mistrzynią krajów skandynawskich i niektórych bałtyckich. To kolejny krok w karierze Oli. Droga do niego nie była jednak usłana różami, bo okazało się, że to bardzo kontuzyjny sport.

– Mnie jako matkę boli, gdy widzę krew, podrapania, skręcenia. Jest to ciężkie do oglądania z perspektywy rodzica, choć córka twierdzi, że pod wpływem adrenaliny nie boli. Ola nawet, gdy ma kontuzję, jedzie na trening. Tylko po to, by popatrzeć – mówi Katarzyna Łozińska, mama Oli.

I dodaje ze śmiechem: – Trener długo walczył, by podczas kopnięć córka nie wykonywała ruchów tancerki. Czasami wyglądają one wręcz uroczo i są wykonywane z dużą gracją. Ale mają w sobie też siłę!

Za chwilę Ola kończy 18 lat, w Norwegii do tego czasu jest juniorem. Na zawodach międzynarodowych od początku roku jednak występuje już w drużynie seniorów, a na wyjazdy, obok stroju sportowego musi zabierać książki, bo jednoczesnie wciąż się uczy. W przyszłości chciałaby studiować chemię.

Ola poszukuje sponsorów, bo jej pasja wymaga dużych nakładów finansowych. Większość z nich obecnie ponoszą rodzice, a sama Ola jednocześnie uczy się, trenuje i pracuje jako sprzątaczka, by zarobić choć na część wydatków związanych ze swoją odkrytą w Norwegii pasją. Koszt każdego wyjazdu sportowego to około pięciu tysięcy koron.

– Robimy co w naszej mocy, by nasze dziecko mogło rozwijać swój talent. Czasami jednak przerastają nas koszta. A niestety pozyskać w Norwegii sponsorów, będąc obcokrajowcem, jest niezwykle trudno. Mamy nadzieję, że znajdzie się ktoś, kto słysząc o tak zdolnym, młodym, polskim sportowcu, zechce nas wspomóc – mówi mama Oli.

Trenujesz coś? Masz ciekawą pasję? Odnosisz sukcesy na terenie Norwegii i chciałbyś nam o tym opowiedzieć? Napisz na redakcja@mojanorwegia.pl!