Remontowali rurę, dokonali odkrycia. Pod ziemią leżał pionek z wikińskiej gry

Na głębokości 3,8 metra archeolodzy znaleźli korę brzozy datowaną na około 1000-1150 r. ne, zaś nieco wyżej warstwę węgla z 1030-1180 r. ne. Kawałek gry ze steatytu leżał między nimi.

– Odkąd studiowałem runologię, chciałem znaleźć inskrypcję runiczną, więc to było moje marzenie – mówi archeolog Dag-Øyvind Solem w komunikacie prasowym Norweskiego Instytutu Badań nad Dziedzictwem Kulturowym (NIKU).

Odkrycie jest niezwykłe jak na Trondheim, gdzie wcześniej znaleziono tylko dwa przedmioty z inskrypcjami runicznymi. Nad jamą, w której znajdował się element do gry, odkryto pozostałości drewnianych desek, które być może należały kiedyś do średniowiecznej ulicy.

– Kiedy po raz pierwszy spojrzy się na ten element do gry, może wyglądać, jakby miał po prostu nierówny geometryczny wzór, być może płatek śniegu. Jednak po bardziej dokładnej analizie widać, że te linie nie były przypadkowymi wzorami, ale skrupulatnie zaplanowanymi inskrypcjami runicznymi – mówi Karen Langsholt Holmqvist cytowana w komunikacie prasowym.

W miejscach fragmentu, gdzie nie ma run, autor stworzył dekoracyjny wzór. Według Holmqvist inskrypcja jest dość wyraźna i brzmi siggsifr. Ponieważ imię kończy się na r, zakłada się, że jest ono męskie.

Słowo sifr to tak zwane heiti, oznaczające metaforycznie lub poetycko brata. Znak z drugiej strony inskrypcji to zaś bitwa. Imię może należeć do osoby, która wykonała element gry lub do tego, kto był jego właścicielem.

Dag-Øyvind Solem sugeruje inne wyjaśnienie – że figura mogła być szachowym królem. Wiadomo, że wikingowie uwielbiali gry planszowe, wśród nich strategiczną hnefatafl. Byli nawet chowani wraz z planszami do gier i pionkami. W czasach średniowiecznych hazard stał się wręcz pewnym problemem.

Źródła: NIKU, sciencenorway.no