W tym temacie znajdują się komentarze do artykułu „Dobrze, że Barnevernet się mnie boi”
usmiech nie znika mi z twazy gdy wyobraze sobie krzysztofa z dzieckiem na szyji uciekajacymy przez okno zostawiajac po sobie jedynie odcisk kolby karabinu na czole pracownika placowki barnevernet
usmiech nie znika mi z twazy gdy wyobraze sobie krzysztofa z dzieckiem na szyji uciekajacymy przez okno zostawiajac po sobie jedynie odcisk kolby karabinu na czole pracownika placowki barnevernet
Ile dobrego moglby zrobic, bo wlos sie jezy, jak sie czyta codzienne wiadomosci, co ta patologia potrafi z dziecmi wyrabiac 
a raczej z dna i wodorostów 
