Kącik poezji, cytatów, sentencji.... - Norwegia - s30

Chętnie.........

Pozostanę przy gorących rytmach , niech chociaż na chwilkę ,,kącik,, zamieni się w uczucia taneczne.......



Jesteś dla mnie zagadką Fachurro , której nie staram się rozwiązać , bo i po co.......?
Sen nadal trwa...........

Nie mogłam się powstrzymać , żeby tego tańca tutaj nie wkleić..............., coś pięknego !!!!!!!!!!!
O Gotan Project przypomniała mi zładoszpikukości w dziale muzyki , cieszę się............. i zatańczę już nie tylko z jedną osobą , ale z dwoma.............

"Przecież nasze życie to sen , z którego się kiedyś obudzimy w innym, lepszym świecie...." (Twoje słowa)

I tam usiądę sobie na chmurce i zaczekam aż do mnie przyjdziesz....(przyjdziesz?)



A na razie pośnię sobie jeszcze...



I jedna mała prośba do Ciebie:


Tobie też życzę kolorowych snów..

wpadłam tu na momencik z takim wieszczem

miłego wieczorku

tak w temacie ...

a teraz pierwsza nuta wszystkiego, co muzycznym jest dla mnie (druga to my way krola )

Wszelki wypadek
Zdarzyć się mogło.
Zdarzyć się musiało.
Zdarzyło się wcześniej. Później. Bliżej. Dalej.
Zdarzyło się nie tobie.

Ocalałeś, bo byłeś pierwszy.
Ocalałeś, bo byłeś ostatni.
Bo sam. Bo ludzie. Bo w lewo. Bo w prawo.
Bo padał deszcz. Bo padał cień.
Bo panowała słoneczna pogoda.

Na szczęście był tam las.
Na szczęście nie było drzew.
Na szczęście szyna, hak, belka, hamulec,
Framuga, zakręt, milimetr, sekunda.
Na szczęście brzytw pływała po wodzie.

Wskutek, ponieważ, a jednak, pomimo.
Co było to było gdyby ręka, noga,
O krok, o włos
Od zbiegu okoliczności.
Więc jesteś?
Prosto z uchylonej jeszcze chwili?
Sieć jednooka, a ty przez to oko?
Nie umiem się nadziwić, namilczeć się temu.
Posłuchaj
Jak mi prędko bije twoje serce.


ciekawe czy wam się spodoba?

Rozmowa z kamieniem

Pukam do drzwi kamienia.
- to ja wpuść mnie.
Chcę wejść do twojego wnętrza,
Rozejrzeć się dokoła,
Nabrać ciebie jak tchu.

- odejdź- mówi kamień.-
jestem szczelnie zamknięty.
Nawet rozbite na części
Będziemy szczelnie zamknięte.
Nawet starte na piasek
Nie wpuścimy nikogo.

Pukam do drzwi kamienia.
- to ja wpuść mnie
przychodzę z ciekawości czystej.
Życie jest dla niej jedyna okazją.
Zamierzam przejść się po twoim placu,
A potem jeszcze zwiedzić liść i kroplę wody.
Niewiele czasu na to wszystko mam.
Moja śmiertelność powinna cię wzruszyć.

-jestem z kamienia - mówi kamień-
i z konieczności musze zachować powagę.
Odejdź stąd.
Nie mam mięsni śmiechu.

Pukam do drzwi kamienia.
-to ja wpuść mnie.
Słyszałam, że są w tobie wielkie puste sale,
Nie oglądane, piękne nadaremnie,
Głuche, bez echa czyichkolwiek kroków.
Przyznaj, że sam niedużo o tym wiesz.

-wielkie i puste sale- mówi kamień-
ale w nich miejsca nie ma.
Piękne, być może, ale poza gustem
Twoich ubogich zmysłów.
Możesz mnie poznać, nie zaznasz mnie nigdy.
Całą powierzchnią zwracam się ku tobie,
A całym wnętrzem leżę odwrócony.

Pukam do drzwi kamienia.
-twoja wpuść mnie.
Nie szukam w tobie przytułku na wieczność.
Nie jestem nieszczęśliwa.
Nie jestem bezdomna.
Mój świat jest wart powrotu.
Wejdę i wyjdę z pustymi rękami.
A na dowód, że byłam prawdziwie obecna,
Nie przedstawię niczego prócz słów,
Którym nikt nie da wiary.

-nie wejdziesz- mówi kamień.-
brak ci zmysłu udziału.
Żaden zmysł nie zastąpi ci zmysłu udziału.
Nawet wzrok wyostrzony aż do wszechwidzenia
Nie przyda ci się na nic bez zmysłu udziału.
Nie wejdziesz, masz zaledwie zamysł tego zmysłu,
Ledwie jego zawiązek, wyobraźnie.

Pukam do drzwi kamienia.
-to ja wpuść mnie.
Nie mogę czekać dwóch tysięcy wieków
Na wejście pod twój dach.

-jeżeli mi nie wierzysz- mówi kamień-
zwróć się do liścia powie to, co ja.
Do kropli wody, powie to, co liść.
Na koniec spytaj włosa z własnej głowy.
Śmiech mnie rozpiera, śmiech, olbrzymi śmiech,
Którym śmiać się nie umiem.

Pukam do drzwi kamienia.
-to ja wpuść mnie.

-nie mam drzwi- mówi kamień.

Tak bardzo chciałam powtórzyć tą bajkę............... i to jest odpowiedni moment

..Opowiem Ci bajkę
......o smutnym kamieniu
...co leżał samotny
......przy drodze gdzieś w cieniu
...i o tym jak marzył
......by ktoś go przytulił
...lecz nikt go nie widział
......był szary i bury
...czasami ktoś przysiadł
......odchodził nie wracał
...a kamień wciąż czekał
......i tęsknił...i płakał
...był taki samotny
......i pragnął bez przerwy
...należeć do kogoś
......kto dobry i wierny
...czas mijał ulotny
......zmieniała się ziemia
...niestety nikt nie chciał
......szarego kamienia
...aż kiedyś porankiem
......gdy rosa błyszczała
...tęcza usiadła
......odpocząć gdzieś chciała
...i gdy poczuła
......moc uczuć kamienia
...po kropli kolorów
......na niego kapnęła...............
..
..Łąkami polami
......szła sobie dziewczyna
...zwyczajna przeciętna
......samotna niczyja
...gdy kamień ujrzała
......zmieniony przez tęczę
...wiedziała poczuła
......i wzięła go w ręce
...wzruszona szepnęła:
......iść dalej nie muszę
...bo kamień znalazłam
......i piękną w nim duszę.............

To jeszcze jedna bajeczka..............






Znam skały dźwięk i kamieni ton,
Tu nigdy lęk nie ściga mnie.
Ty nie jesteś stąd dlatego od tych stron
Proszę cię z daleka trzymaj się.
Znam oddech drzew i bicie ich serc.
To dla mnie jest raj, dla innych to śmierć.
Tak było przed laty, dalej jest tak.
Moc wielką ma ten mój świat.

Niech drzewa się, ku niebu pną.
Przy nich jedno wiem - Znam drogę swą.
Mój własny świat dotyczy mnie.
Bo czuję że - Znam drogę swą.

Widzę twój świat, przez oczy twe.
Nie przynoś go do mnie, nie zbliżaj tu się.
Wiem dobrze co ból i znam setki kłamstw.
Więc odejść mi daj póki czas.

Niech drzewa się, ku niebu pną.
Przy nich jedno wiem - Znam drogę swą.
Mój własny świat dotyczy mnie.
Bo czuję że - Znam drogę swą.
Bo czuję że - Znam drogę swą.
Bo czuję że - Znam drogę swą.