Snajper na każdym lotnisku? Tak chcą bronić Norwegii przed dronami

Norweska debata dotycząca bezpieczeństwa na lotniskach nasiliła się po seriach naruszeń przepisów dotyczących lotów bezzałogowych w rejonie Gardermoen. Incydenty mogą prowadzić do wstrzymań operacji i przekierowań lotów, co ma natychmiastowe konsekwencje dla pasażerów, przewoźników i służb lotniskowych.

W ocenie zwolenników ostrzejszych środków kluczowe jest skrócenie czasu reakcji i zapewnienie narzędzi do neutralizacji dronów przed wejściem w krytyczne korytarze podejścia. Dyskusja obejmuje także ramy prawne i kompetencje służb, ponieważ wprowadzenie uzbrojonych zespołów wymaga jasnych procedur użycia środków przymusu w przestrzeni cywilnej.

Dodatkowym impulsem do debat jest incydent w Kopenhadze, który duńska premier określiła jako jeden z najpoważniejszych ataków sabotażowych na infrastrukturę w ostatnich latach, skutkujący czasowym zamknięciem lotniska i przekierowaniami. Władze duńskie zaangażowały wojsko w dochodzenie, traktując zdarzenie jako element szerszych zagrożeń hybrydowych i podkreślając konieczność gotowości do natychmiastowego przeciwdziałania.

Doniesienia wskazywały na zaawansowane umiejętności operatora drona, co utrudniało wykrycie i neutralizację w ruchliwym, zurbanizowanym otoczeniu lotniska. Zwracano uwagę, że podobne zakłócenia odnotowano również na północy, gdzie doszło do przerw w ruchu w rejonie Oslo.

Raja argumentuje, że rozmieszczenie wyszkolonych strzelców mogłoby uzupełnić istniejący katalog środków antydronowych i działać prewencyjnie wobec operatorów ryzykujących wtargnięcie w przestrzeń kontrolowaną. Policja i władze lotniskowe już dziś korzystają z przepisów pozwalających na zajęcie sprzętu i wszczęcie postępowań wobec osób naruszających strefy no-fly, ale rosnąca liczba incydentów tworzy presję na szybsze i bardziej zdecydowane interwencje.

Dyskusja dotyczy też integracji działań strzelców z systemami wykrywania, zakłócania i przechwytywania dronów, aby ograniczyć ryzyko wtórnych szkód w pobliżu infrastruktury i ciągów komunikacyjnych. W tle pozostają koszty, szkolenia oraz koordynacja między policją, lotniskiem i ewentualnie siłami zbrojnymi, co odzwierciedla ostatnie duńskie doświadczenia operacyjne.