Norweskie zasady urlopów rodzicielskich dyskryminują ojców, wykazała kontrola

Norwegia odpowiedziała na zarzuty 23 stycznia, twierdząc, że kwestia urlopów rodzicielskich nie podlega dyrektywie europejskiej o równości płci, dlatego mają prawo ustanawiać przepisy zgodnie z własnymi przekonaniami.

Podstawowym zarzutem ze strony Urzędu Nadzoru EFTA jest niezgodność z dyrektywą EOG w sprawie równouprawnienia – w kwestii podejmowania i wyliczania zasiłku rodzicielskiego (foreldrepenger) przepisy są różne w zależności od płci.

Zgodnie z norweskim prawem oboje rodziców mają prawo do 10 tygodni płatnego urlopu rodzicielskiego w przypadku porodu lub adopcji. Dodatkowo obowiązuje jeszcze okres wspólny (fellesperiode), który rodzice mogą rozdzielić między siebie – w przypadku ojca świadczenie przysługuje jednak jedynie, jeśli matka nie może zająć się dzieckiem ze względu na pracę, podejmowanie nauki lub stan zdrowie.

Problemem według Urzędu Nadzoru EFTA jest również fakt, że wysokość świadczenia rodzicielskiego dla ojca jest uzależniona od tego, w jakim wymiarze zatrudniona jest matka.

Stanowisko norweskiego rządu jest jasne – nie zgadza się z zarzutami ze strony Urzędu Nadzoru EFTA.

– Nie zgadzamy się z konkluzją Urzędu Nadzoru, ponieważ uważamy, że dyrektywa o równouprawnieniu nie obejmuje norweskiego rozporządzenia w sprawie zasiłku rodzicielskiego […] – mówi Minister Linda Hofstad Helleland.

Kraje EOG nie mają obowiązku zapewnienia płatnego urlopu ojcowskiego, dlatego Norwegia uważa, że to, jak rozwiązywane są te kwestie, powinno leżeć bezpośrednio w gestii władz poszczególnych państw. Minister Helleland zapewnia też, że Norwegia jest jednym z krajów o największym równouprawnieniu na świecie, a przepisy te umożliwiają obojgu rodziców zostanie w domu z dzieckiem w pierwszym roku życia.

Jeśli Urząd Nadzoru nie przyjmie odpowiedzi norweskich władz, sprawa może zostać skierowana przed Trybunał EFTA.

To nie jedyna kwestia, która niepokoi Urząd Nadzoru EFTA. W zeszłym roku urząd zarzucił Norwegii, że utrudnia obywatelom podjęcie leczenia w innych krajach Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Urząd otrzymał szereg skarg na norweską praktykę, a po zbadaniu poszczególnych przypadków wykazał wiele niezgodności. Problemem okazał się być norweski system, który nie jest tak jasny, wyraźny i precyzyjny w kwestii praw pacjentów, jak regulamin EOG.