Koniec węgla w Norwegii: podano datę zamknięcia ostatniej kopalni

Zlokalizowana na archipelagu kopalnia numer siedem zaopatrywała w węgiel pobliską elektrownię. – Gdy umowa na dostawy zostanie rozwiązana, nie będzie podstaw do dalszej eksploatacji – informuje w oświadczeniu Morten Dyrstad, dyrektor kopalni. W ciągu dwóch ostatnich lat działalności obiekt zwiększy wydobycie surowca z 90 do 125 tys. ton rocznie, chcąc skorzystać z wysokich cen na rynku międzynarodowym. 

Po 2023 roku funkcjonująca na Svalbardzie osada rozpocznie proces dostosowania się do wykorzystywania energii odnawialnej. W okresie przejściowym mieszkańcy korzystać będą z oleju napędowego.

Zamknięcie kopalni numer siedem oznacza, że Norwegia zaprzestanie wydobywać węgiel na Svalbardzie. Eksploatacja surowca będzie kontynuowana jedynie w osadzie Barentsburg, zamieszkałej głównie przez Rosjan. Pozostała część archipelagu stanowi w dużej mierze obszar rezerwatów i parków narodowych.

Svalbard jest norweską prowincją w Arktyce. W jej skład wchodzi przede wszystkim archipelag o tej samej nazwie i kilka obszarów niezależnych, m.in. Bjørnøya (Wyspa Niedźwiedzia). Stolicą i siedzibą gubernatora jest największa osada – Longyearbyen. 9 lutego 1920 roku w Paryżu podpisano tzw. Traktat Spitsbergeński. Zgodnie z zapisami dokumentu Svalbard stanowi własność Norwegii. Kraj fiordów odpowiada także za ochronę środowiska na prowincji. Każde spośród 42 państw sygnatariuszy ma prawo do korzystania z zasobów archipelagu oraz prowadzenia badań naukowych.

Prawa związane z eksploatacją surowców Svalbardu wykorzystują obecnie Rosja i Norwegia. Większość państw, w tym również Polska, prowadzi na archipelagu prace badawcze. Władze Rzeczpospolitej podpisały traktat w 1931 roku.