Zasiłki dla bezrobotnych w Norwegii
Sprawdź
Zasiłki na dzieci w Norwegii
Sprawdź
Kredyt konsumencki w Norwegii
Eff.rente 14,0%, 65 000kr. over 5 år,etablering 950kr., Totalt 89 093 kr.
Sprawdź
Refinansiering w Norwegii
Eff.rente 14,0%, 65 000kr. over 5 år,etablering 950kr., Totalt 89 093 kr.
Sprawdź
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.
,,Jesteśmy pokoleniem straconym. Dopiero nasze dzieci odnajdą się w Norwegii Wywiad
Anna Moczydłowska 27 lutego 2018
08:00

,,Jesteśmy pokoleniem straconym. Dopiero nasze dzieci odnajdą się w Norwegii" [ROZMOWA]

47
Skomentuj
Pierwsze pokolenie emigrantów, którzy zdecydują się zostać na emigracji, to jednak zawsze pokolenie w jakimś sensie stracone, które na stałe pozostanie rozdarte między dwoma światami. archiwum prywatne
Jest Polką, ale wyszła za Norwega. Blisko dekadę żyli w Warszawie, by później wspólnie osiąść w Stavanger, a kilka tygodni temu – ponownie wrócić do Polski. Życiowe wybory sprawiły, że Anna Sundsteigen obserwuje Norwegię nie tylko z perspektywy socjologa, którym jest z zawodu, ale także żyjącej w niej przez lata Polki.
Anna Moczydłowska, Moja Norwegia: W pracy magisterskiej i w jednym z wpisów na swoim blogu przedstawiasz gorzkie wnioski: emigranci nigdy nie poczują na obczyźnie jak u siebie.

Anna Sundsteigen: Pierwsze pokolenie emigrantów, którzy zdecydują się zostać na emigracji, to jednak zawsze pokolenie w jakimś sensie stracone, które na stałe pozostanie rozdarte między dwoma światami. Dopiero ich dzieci, wychowywane, a często też urodzone w kraju emigracji mają szanse na pełne zakorzenienie. Trochę to smutne, ala taka już jest nasza emigracyjna rzeczywistość. Wyruszamy w świat w poszukiwaniu lepszego życia dla swoich pociech. I tak się najczęściej staje, bo to dopiero one będą miały szansę na lepszy i spójny świat dzięki naszemu poświęceniu.

Ich nie dotknie – przynajmniej w jakimś stopniu – ,,efekt wykorzenienia"?

Wszystko zależy od tego, jak rozegrają to rodzice, ale dzieci, które rodzą się w Norwegii, często czują się już całkowicie związane z tym krajem. Gorzej jeśli rodzice wciąż mówią tylko po polsku i w ogóle po norwesku. To może rodzić poczucie izolacji i wstydu u dzieci. Po swoim przypadku wiem, jak bardzo nawet maluchy są na to czułe.

Na samym początku, gdy niemal w ogóle nie mówiłam po norwesku, moja córka, zapraszana na przyjęcia urodzinowe do kolegów, zawsze chciała, by zaprowadzał ją tata. Nie chciała, bym językowo wygłupiła się przy norweskich rodzinach. Brutalne, ale dla dziecka niezwykle ważne.

Nie ukrywajmy – na liście różnic polsko-norweskich ta w wychowywaniu dzieci przewija się często. Jakie dostrzegasz Ty jako matka i socjolog?

Dzieci norweskie dostają zdecydowanie więcej swobody. Rodzice chcą, aby ich pociechy uczyły się na własnych błędach, doświadczały życia i wyciągały naturalne konsekwencje. 

Kiedy polska mama idzie na spacer, chucha i dmucha na dziecko, żeby się nie przewróciło, czy nie zdarło kolana. Norweska mama przeciwnie. Niech się przewróci, ona chce, żeby dostało swego rodzaju nauczkę i wyciągnęło wnioski na przyszłość. Dziecko chce wejść do wody, choć na dworze jest kilkanaście stopni? Proszę bardzo, niech wejdzie i zobaczy, że to nic przyjemnego. Reakcja polskiej mamy? ,,Nie, bo się przeziębisz!". Norwegowie dają dziecku dużo swobody, ale kiedy określają granice, robią to bardzo konkretnie i jasno.
Na swoim blogu Anna opisuje swoje przemyślenia związane z emigracją.
Na swoim blogu Anna opisuje swoje przemyślenia związane z emigracją. archiwum prywatne
A wychowanie w szkole?

Polska szkoła wychowuje do współzawodnictwa, norweska do współpracy. Ta druga daje o wiele więcej swobody, uczy wyciągania logicznych wniosków. Mało jest nauki na pamięć, stawia się na skuteczne wyszukiwanie informacji. W Norwegii nie ma ocen, bo one dają sygnał ,,halo, cały czas was porównujemy". Wszyscy są równi, panuje zasada, że organizując urodziny, trzeba zaprosić albo wszystkie dzieci z klasy, albo wszystkie dziewczynki, albo wszystkich chłopców. To żadna fanaberia, wszystko zawarte jest w statucie szkoły. Nie wszyscy muszą się lubić i za sobą przepadać, ale trzeba umieć się tolerować i dogadać. To trafna metafora dorosłego życia, która zostaje przemycona do dziecięcego umysłu już w wieku kilku lat.

Zresztą różnice widać nawet w przedszkolu. Na dzieci się nie krzyczy, a ciągle do nich uśmiecha. Od samego początku otrzymują pozytywny zastrzyk energii od wychowawcy, który mile wita każdego malucha. W Polsce to raczej dzieci machają i witają nowo przybyłą osobę, a personel każe szybko myć ręce, czy przebierać buty.

Brzmi utopijnie. Ale w parze z tym norweskim uśmiechem idą też określone zasady, których dzieci uczą się od najmłodszego.

Tak, bo Norwegowie są bardzo bezpośredni, gdy czegoś oczekują lub asertywni, gdy czegoś nie chcą. Wyraźnie komunikują swoje potrzeby i obawy. Pierwszego dnia w przedszkolu pani oprowadza i bardzo dokładnie opowiada, co można, a czego nie wolno. Któregoś razu dwie polskie mamy żaliły się, że przedszkolanka bardzo się ich czepia. Ja z perspektywy osoby mieszkającej już jakiś czas w Norwegii wiedziałam, że ona wcale się nie czepiała – chciała po prostu przekazać informację, jak trzeba się tu zachowywać. By zasady były jasne dla obu stron.

Co jeszcze może zaskoczyć Polaka nowo przybyłego do Norwegii?

Opieszałość w załatwianiu spraw wszelakich. Norwegowie potrzebują motywacji, pośpieszenia ich, dopytania. Niektórzy nazywają ich Hiszpanami północy. I faktycznie, nie spieszy im się w praktycznie wszystkim, co robią. My jesteśmy rozbudzeni tempem polskich dużych miast, wszystko chcemy mieć na już. W Norwegii wszystko ma swój czas. To może rodzić konflikt.

Poza tym oczywiście pogoda. Choć krajobrazy są jedyne w swoim rodzaju, przez sporą część roku wieje, leje i jest ciemno. W grudniu słońce wstaje o 9.30! Potrafi być depresyjnie. Ale Skandynawowie znaleźli na to sposób.

Słynne hygge?

Tak, to podejście dorobiło się nawet własnej nazwy – ,,hygge" lub ,,kose". Hyggelig po norwesku znaczy miły, a koselig – przytulny. I faktycznie, Norwegowie nieco oszukują rzeczywistość. Przykładają niesamowitą wagę do tego, aby ich domy były dobrze oświetlone, w tym światłem świec i ognia z kominka. Muszą być też urządzone przytulnie, ciepło, dobrze zaopatrzone w mięciutkie poduchy i koce wszelkiej maści. A poza tym obowiązkowo trzeba sobie wygospodarować czas na taki wieczorny relaks, przy lampce wina lub herbacie, przy świecach, nastrojowej muzyce, dobrej książce. Bo dla nich to ważne, aby swoje trudne naturalne warunki umilać małymi przyjemnościami.

Tobie z łatwością przyszło naśladować ten tryb życia?

Mnie, praktycznej i wydajnej polskiej pani domu, zajęło naprawdę sporo czasu, aby zrozumieć, że jest wartość dodana w uczynieniu swojej przestrzeni bardziej ciepłą i przytulną. Nawet kosztem rezygnacji z praktyczności! Aby znaleźć czas na moje ,,kose” nauczyłam się, że czasami dom może stać nieodkurzany przez ponad tydzień i naprawdę dramatu nie będzie. Choć przyznam, że nie przyszło to ani łatwo, ani od razu.

Czego jeszcze możemy nauczyć się od Norwegów?

Tutaj bardzo powszechny jest wolontariat. Często np. po zimie spotyka się społeczność danej ulicy czy dzielnicy i sprząta pozostałości. To pokazuje ducha społecznego Norwegii, który nawołuje, by pracować dla dobra wspólnego. W Polsce i Polakom niestety bardzo go brakuje. Gdy obok mojego polskiego domu w niewielkiej rzeczce zalegały śmieci, wzięłam worek i zaczęłam je zbierać. Pamiętam, że sąsiadka stanęła wówczas w oknie i przyglądała mi się dłuższą chwilę. W końcu usłyszałam, że chyba zgłupiałam. Szkoda, bo Norwegowie działanie dla dobra współnego wypijają z mlekiem matki.
Jeszcze jakieś obserwacje?

Bardzo często trzymają się rytuałów i tradycji, bo wtedy czują się bezpiecznie. Celebrują kulturę, są bardzo słowni, gdy na coś się umówią, nie ma opcji, by tego nie zrobili. Polacy są bardziej swobodni i spontaniczni, improwizują. Norwegowie nie czują się pewnie, gdy dzieje się coś nieoczekiwanego. Nieplanowane wizyty? To się nie zdarza! Sąsiad w życiu nie przyjdzie niezapowiedziany, co z kolei w Polsce bywa normą.

Bo generalnie my, Polacy, jesteśmy dobrymi, pomocnymi ludźmi, lubimy zawierać nowe przyjaźnie, odwiedzać siebie nawzajem, także bez formalnego zaproszenia. Lubimy tak spontanicznie się zejść i po prostu pobyć ze sobą. Niedawno usłyszałam, że im bardziej na wschód Europy, tym ludzie cieplejsi. Tam przyjdą z niezapowiedzianą wizytą, zapukają do drzwi – albo i nie – rozsiądą się na sofie i powiedzą: ,,tak, przyszedłem posiedzieć”. Po prostu. U Skandynawów działa to nieco inaczej.

Sama jesteś w związku z Norwegiem. Jak udało ci się przełamać te bariery?

Poznaliśmy się, gdy mój mąż przebywał na kontrakcie w Warszawie. Początki nie były łatwe, bo Norwegowie zawierają znajomości zupełnie inaczej niż reszta świata. Erik był bardzo niedostępny, miałam wrażenie, że kompletnie nie mogę do niego dotrzeć. Trudne było wejście w relacje, choćby przyjacielskie. Wszystko dlatego, że Norwegowie jak szaleni chronią swoją prywatność, a z przyjaciółmi znają się od przedszkola. Relacja rozwijała się bardzo powoli, a mąż przez długi czas był oszczędny w okazywaniu uczuć. Kiedy jednak już się narodziły, okazały się być bardzo głębokie.

Jedno jest pewne: najbardziej cenię w nim jego spokój i fakt, że potrafi zachować go nawet w kryzysowej sytuacji. Niemniej do dziś to ja częściej przejmuję inicjatywę, zachęcam do wyjazdów czy aktywności. Sama nie jestem pewna, czy związane jest to z usposobieniem męża, czy norweskimi genami.
Kolejna część rozmowy – o polskich stereotypach, sposobie na zaprzyjaźnienie się z Norwegiem i znajomościach polsko-polskich – zostanie opublikowana niebawem.
Reklama
Gość
Wyślij
Dodaj zdjęcie
Komentarze:
Od najnowszych
Od najstarszych
Od najnowszych
Arno As
Arno As 26-03-2018 18:51

Co to za glupoty pisze Polak jest tam gdzie latwa kasa a w Norwegii jest latwa kasa i to jest wytlumaczenie A Norwegowie juz z Polkami sie na szczescie nie zenia tylko z azjatkami Juz polki doprowadzily do tego ze co drugie malzenstwo sie w polsce rozpada wiec na co bym im byly potzrbne Polki tu zeby rozwalic Norwegie wystarczy ze polske rozwalily

-1
Odpowiedz
Zgłoś komentarz
Polorek Polorek
Polorek Polorek 04-03-2018 22:12

Ciesze sie ze ci sie podoba ,kazdy inny jest blokowamy

Odpowiedz
Zgłoś komentarz
jan paweł
jan paweł 03-03-2018 23:50

Polonorek napisał:
Autorka uwaza sie za norwezke wiec nie powina sie wypowiadac na forum dla polakow

Twoj nick sam dyskwalifikuje Twoja wlasna wypowiedz

5
Odpowiedz
Zgłoś komentarz
Polorek Polorek
Polorek Polorek 03-03-2018 22:21

Autorka uwaza sie za norwezke wiec nie powina sie wypowiadac na forum dla polakow

14
Odpowiedz
Zgłoś komentarz
Polorek Polorek
Polorek Polorek 03-03-2018 22:20

W sumie czytajac ten artykul odczulem ze autorka widzi same dobre rzeczy w tej norwegii , w takim razie dlaczego odsetek chorych psychicznie siega 22% a wspolczynik samobojstw do ilosci ludnosci jest najwyzszy w calej europie. Co do zwiazkow mieszanych typu np.Polka Norweg to bedac 13lat w Norwegi poznalem
Takich
10 par i tylko jedna jest normala ,norwedzy sa.nie uzyci tamm

7
Odpowiedz
Zgłoś komentarz
Marian Paździoch
Marian Paździoch 28-02-2018 22:57

Hopeless narzekanie to sport narodowy Polaków. Niektórzy są w tym naprawdę dobrzy. Będąc w Polsce narzekali na ciągły brak pieniędzy. Życie od 1go do 1go. Będąc w Norwegii i mając trochę więcej pieniędzy znowu narzekanie, że coś tam coś tam. Nie wiem kurła co sobie myśleli jadąc do Norgę. Że przyjadą, Norwedzy z otwartymi rękami przywitają, dadzą pracę, baaaa nawet zaczną z nimi po polsku rozmawiać, a uprzejmi Polacy nauczą ich poprawnie wymawiać ą i ę. A tu jeeeeeb! rzeczywistość się okazała inna.

10
Odpowiedz
Zgłoś komentarz
boj fra oszlo
boj fra oszlo 28-02-2018 21:51

...niektórym baranom nie dogodzisz
..nawet obsypujac złotem
...stękanie to ich cecha narodowa

-7
Odpowiedz
Zgłoś komentarz
Hopeless
Hopeless 28-02-2018 21:25

Jak wam wszystkim tak źle w Norwegii to po cholerę tu jeszcze jesteście...

Odpowiedz
Zgłoś komentarz
Marian Paździoch
Marian Paździoch 28-02-2018 14:24

ja się nie czuję pokoleniem straconym. Moje motto życiowe brzmi "Miej wyje**ne, a będzie Ci dane" sprawdza się codziennie!

3
Odpowiedz
Zgłoś komentarz
boj fra oszlo
boj fra oszlo 28-02-2018 13:26

PIG napisał:
boj fra oszlo jeszcze kilka dekad temu twój norweski Pan przemieszczał się na świniach bo nie było go stać na inny środek lokomocji , ja wiem ze niektórym pasuje rola chłopa pańszczyźnianego w norwegi ,a chamstwo jest wtedy kiedy sie używa wulgarnych slow pod adresem innych a nie pisze sie prawdę jak wygląda życie hehhe

...kilka dekad temu ten rzekomy ,,norweski Pan,,
...zaczął wydobywac rope naftową
...i przeżył skok cywilizacyjny
...zamiast stopniowo dawkowac przyjemności podróżowania
...i podpiąć do tej świni wóz drabiniasty
...to od razu wsiadł do samochodu
....w Polsce smiało mozna jeszcze zobaczyć
...na wiejskich drogach takie wozy
...swiadczące o postepie cywilizacyjnych naszych chłopów
...morał jest taki
...cudze tepicie
...swojego nie znacie

-66
Odpowiedz
Zgłoś komentarz

Bliżej nas