Ostatni „darmowy” rok w Norwegii. Trwają przygotowania do wprowadzenia podatku turystycznego
Propozycja rządu przewidywała pierwotnie skalę 5,0 proc. Po konsultacjach politycznych obniżono ją do 3,0 proc. Uzgodniono również, że opłata nie obejmie turystów korzystających z kamperów, przyczep kempingowych oraz biwakujących w innej formie.
Aby gmina mogła wprowadzić podatek turystyczny (turistskatt), musi spełnić następujące warunki:
1. udokumentować rzeczywiste obciążenie turystyką lokalnej infrastruktury i dóbr publicznych,
2. opracować plan wykorzystania wpływów zgodny z celami ustawy (np. finansowanie infrastruktury turystycznej),
3. zaangażować branżę turystyczną, konsultując projekt z lokalnym biznesem,
4. uzyskać zatwierdzenie planu przez ministerstwo przed wejściem podatku w życie.
O wprowadzenie opłaty apelowali m.in. samorządowcy z Lofotów. Udali się w tym celu ze specjalną wizytą do Oslo.Fot. Adobe Stock, licencja standardowa
Pilotaż pod lupą: kto pierwszy sięgnie po turistskatt?
Władze lokalne Lofotów wskazują na poważne przeciążenie infrastruktury i usług, podkreślając, że turystyka sezonowa wykracza poza lokalne możliwości finansowe. Gminy takie jak Vestvågøy argumentują, że obecny system finansowania oparty na liczbie stałych mieszkańców nie oddaje rzeczywistych potrzeb w sezonie turystycznym.
Przeciwnicy obecnej wersji podatku zwracają uwagę, że ten powinien uderzać m.in. w turystów biwakujących. Użytkownicy kamperów, przyczep oraz nocujący pod namiotem często korzystają z terenów zielonych oraz posesji prywatnych mieszkańców. To oni mają najmocniej niszczyć infrastrukturę oraz odpowiadać za śmiecenie i pozostawianie nieczystości.
Część gmin nie chce wprowadzenia opłaty w obecnej formule. Samorządowcy przyznają, że podatek uderza w nocujących w miejscach zorganizowanych. Tego typu przyjezdni mają m.in. mniej negatywnie wpływać na gminy przez wzgląd na obecność sanitariatów i restauracji w obiektach noclegowych. W związku z tym, wykorzystanie terenów zielonych i infrastruktury gminnej jest mniejsze niż w przypadku biwakujących na dziko.
Nie tylko pieniądze – turistskatt jako narzędzie kontroli
Mechanizm fiskalny może także ograniczyć nadmierny ruch turystyczny w newralgicznych obszarach, wymuszając lepsze decyzje konsumenckie. Takie podejście wpisuje się w szerszy kontekst ekonomicznego zarządzania ruchem turystycznym i ochrony zasobów lokalnych.
