Płaca minimalna w Norwegii wzrosła w 9 branżach. Tyle wynoszą stawki od 6 listopada

Nowe kwoty opublikował Arbeidstilsynet, norweska inspekcja pracy. W większości przedstawionych niżej grup dorosłych pracowników minimum wzrosło o około 10-16 NOK za godzinę. W branży samochodowej podwyżka dla osoby tuż po uzyskaniu kwalifikacji wynosi 25,50 NOK.

To wzrost dolnej granicy wynagrodzenia. Osoba, która już zarabia więcej od nowego minimum, nie otrzymuje z tego powodu automatycznie takiej samej podwyżki - o jej pensji decydują także umowa i ewentualny układ zbiorowy.

Przykład: 162,5 godziny opłacone po 250,63 NOK daje 40 727,38 NOK brutto. Przy poprzedniej stawce 239,61 NOK byłoby to 38 936,63 NOK, czyli o 1790,75 NOK mniej. Liczba 162,5 to umowna średnia miesięczna przy 37,5-godzinnym tygodniu pracy. Faktyczna wypłata zależy od rozliczonych godzin, dodatków i potrąceń; nowa stawka obowiązuje od 6 listopada, a nie za cały miesiąc wstecz.

Czytaj również: Wypłata się nie zgadza. Jak czytać lønnsslipp?

Wszystkie kwoty poniżej podano w NOK brutto za godzinę. Pogrubiona kolumna pokazuje nowe minimum, a druga - poprzednią stawkę wskazaną przez Arbeidstilsynet. To kwoty przed podatkiem, bez należnych dodatkowo świadczeń.

Kwota zależy od kwalifikacji, doświadczenia w branży i wieku. Nie każdy pracownik budowy podlega tej samej stawce.

Stawki dotyczą pracowników sprzątających w prywatnych firmach sprzedających usługi sprzątania. Szczególne wyjątki dotyczą niektórych układów zbiorowych.

Praktyka uprawniająca do stawki 215,29 NOK musi przypadać po ukończeniu 18 lat. Przy stałym zatrudnieniu pełny i niepełny etat liczą się na równi; przy pojedynczych zleceniach na wezwanie obowiązują szczególne zasady.

Dla osób poniżej 18 lat minimum wynosi co do zasady 80 proc. odpowiedniej stawki. Pracownicy powyżej 17 lat, którzy przepracowali w firmie 12 tygodni, otrzymują stawkę właściwą dla swojej grupy.

DMC oznacza dopuszczalną masę całkowitą pojazdu. Przepis obejmuje także część samochodów dostawczych, ale nie przewóz własnych towarów przedsiębiorstwa.

Chodzi o przewozy turystyczne objęte rozporządzeniem. Nie należy automatycznie odnosić tej kwoty do wszystkich kierowców autobusów, w tym regularnych przewozów realizowanych na podstawie przetargu.

Stawki obejmują wskazane w przepisach prace przy instalacjach elektrycznych, automatyce, systemach informatycznych i telekomunikacyjnych. Nie dotyczą działalności naftowej na morzu.

Zestawienie dotyczy objętych rozporządzeniem prac produkcyjnych, montażowych i instalacyjnych.

Zakres obejmuje m.in. naprawy, serwis, lakierowanie i pracę magazynową. Są wyjątki, m.in. dla firm zajmujących się głównie handlem pojazdami, szybami samochodowymi lub prowadzeniem stacji paliw oraz niektórych firm z układem zbiorowym. Prawnie wyodrębniony warsztat przy stacji paliw może podlegać przepisom.

To dziesiąta branża z ustawowym minimum. Nadal obowiązują w niej kwoty od 15 czerwca 2025 r. Dorosły pracownik zatrudniony na stałe, bez kwalifikacji, ma prawo do co najmniej 182,80 NOK za godzinę.

Przy pracach wakacyjnych i zbiorach dorosły pracownik otrzymuje minimum 162,90 NOK do 12 tygodni stażu włącznie, a następnie 168,40 NOK do sześciu miesięcy stażu. Po przekroczeniu sześciu miesięcy obowiązuje stawka dla niewykwalifikowanego pracownika stałego. Do stażu wlicza się udokumentowaną, odpowiednią praktykę.

Czytaj również: 89,5 tys. wakatów w Norwegii. Gdzie firmy szukają pracowników?

W Norwegii nie ma jednej płacy minimalnej dla wszystkich zawodów. Przepisy branżowe obejmują wskazane w nich rodzaje pracy i pracowników - zarówno norweskich, jak i zagranicznych. Poza tymi branżami wynagrodzenie ustala się w umowie o pracę lub na podstawie układu zbiorowego (tariffavtale).

Stawki z rozporządzeń nie dotyczą uczniów zawodu (lærling) ani uczestników programów aktywizacji zawodowej (arbeidsmarkedstiltak). Przewidziano również wyjątki dla osób mających łącznie korzystniejsze warunki płacy i pracy. Pracodawca musi potrafić je udokumentować. Zakres konkretnego rozporządzenia jest ważniejszy niż sama nazwa stanowiska.

Nowe rozporządzenia od 6 listopada obejmują również Longyearbyen i Ny-Ålesund na Svalbardzie. Nie oznacza to automatycznie objęcia całego archipelagu.

Sama stawka godzinowa nie wyczerpuje wszystkich uprawnień. W zależności od branży dochodzą do niej dodatki i zwrot kosztów.

Zwrot wydatków poniesionych w związku z pracą nie jest wynagrodzeniem pozwalającym uzupełnić brakującą kwotę do minimum. Przy innych składnikach liczy się ich charakter oraz to, czy wchodzą do podstawy feriepenger, podatku i świadczeń. W gastronomii tak rozliczane i zgłaszane przez pracodawcę napiwki mogą zostać uznane za część wynagrodzenia.

Arbeidstilsynet kontroluje przestrzeganie minimum i może stosować przewidziane prawem środki, w tym nakazy i kary. Samo zgłoszenie nie zastępuje dochodzenia zaległej wypłaty. Urząd opisuje osobno postępowanie w razie braku wynagrodzenia lub feriepenger.

Przy zatrudnieniu u podwykonawcy może mieć zastosowanie odpowiedzialność solidarna (solidaransvar) wykonawców stojących wyżej w łańcuchu umów. Nie obejmuje ona automatycznie samego inwestora zamawiającego obiekt. Roszczenie trzeba zgłosić pisemnie w ciągu trzech miesięcy od terminu wypłaty. Szczegóły i zakres odpowiedzialności opisuje Arbeidstilsynet.

Podstawowe informacje o prawach pracownika są dostępne również po polsku.

Tariffnemnda może rozszerzyć obowiązywanie wybranych postanowień układu zbiorowego na pracowników objętych zakresem branżowego rozporządzenia, także w firmach bez takiego układu. Ten mechanizm nazywa się allmenngjøring. Nowe rozporządzenia uchwalono 22 października 2026 r.; weszły w życie 6 listopada.

Źródła: Arbeidstilsynet - aktualne minimum w 10 branżach i odnośniki do rozporządzeń. Stawki i zasady zweryfikowano 13 listopada 2026 r.

Czytaj również: Pół podatku przed świętami w Norwegii. Kto dostanie więcej na konto?