To nie rzeźba. Zobaczcie „dom, w którym można umrzeć"

W budowli dominują geometryczne wzory, przede wszystkim trójkąty. Półprzezroczyste kolorowe szybki na fasadzie wpuszczają światło, a płytki staw pod budynkiem daje efekt unoszenia się na wodzie.

Dom pokryty jest czarnym, palonym drewnem dębu, które z czasem zacznie ulegać naturalnym procesom, zmieniając w ten sposób zewnętrzny wygląd budynku. Motyw ten inspirowany jest japońskimi tradycjami architektonicznymi.

Pomysł na projekt zrodził się w 2011 roku, kiedy Bjarne Melgraad zgłosił się do braci Olava i Frederika Selvaagów, znanych ze wspierania norweskich artystów, z pomysłem postawienia ogromnej rzeźby, dwukrotnie większej niż standardowy budynek mieszkalny. Braciom spodobał się pomysł i po wielu dyskusjach, wymianach zdań, szkicach oraz modelach, z pomocą biura Snøhetta, projekt zmienił się w dom będący obecnie prywatną rezydencją i atelier Melgraada.

Miejsce budowy domu nie jest przypadkowe – Kikkut w zachodniej części Oslo od dawna należy do rodziny Selvaagów. Zasłynął jako przystań dla artystów, a także domu i pracowni Edwarda Muncha – Ekely.