Runy – alfabet o magicznych właściwościach

Według nordyckich mitów, runy były darem boga Odyna dla ludzi, a nauką na ich temat zajął się bóg Reg. Runy umieszczano zarówno na broni (strzały, włócznie, miecze), jak i na codziennych przedmiotach (naczynia, biżuteria). Wierzono, że każda z run ma magiczną moc.

W średniowieczu Skandynawowie tworzyli tzw. skrypty runiczne, czyli zestawienia kilku lub nawet kilkunastu run o wszelakich właściwościach. Odpowiednio zestawione symbole potrafiły ukoić ból, przynieść zwycięstwo w walce, zesłać bogactwo, a zapisane alfabetem runicznym imię chroniło właściciela i przynosiło mu szczęście.

Przez wieki zarówno znaczenie fonetyczne, jak i mistyczne run uległo wielu zmianom, a pojedyncze definicje oraz odpowiedniki z alfabetu łacińskiego znajdują na poniższej grafice:

Ponadto każda runa ma przypisany swój numer, znak zodiaku, planetę lub gwiazdę, kolor, roślinę, drzewo, zwierzę i żywioł. Odzwierciedlenie run znajdziemy także w kartach Tarota.

Alfabet runiczny zanikł niemal zupełnie około roku 1000, gdy wyparł go alfabet łaciński. Jedynie w Skandynawii runy były wykorzystywane do XV wieku. Dziś są one obecne w popkulturze. Autor „Władcy Pierścieni” J.R.R. Tolkien, tworząc do serii książek alfabet Cirth, inspirował się runami.

Wedługu ruchu New Age z kolei runy posiadają zdolność wzywania na Ziemię energii Wszechświata, a także aktywują siły psychiczne, które tkwią głęboko w podświadomości człowieka. Runy jednoczą człowieka z wszechobecną energią istniejącego świata, zatem trzeba je poczuć, aby poznać ich zdolności.

Często runy widnieją także na biżuterii, szczególnie gotyckiej, jako element ozdobny lub rzekomo przynoszący szczęście.