Plaże w Norwegii: więcej budynków, mniej miejsc do odpoczynku

Pas przybrzeżny obejmuje obszar od linii brzegu do 100 metrów w głąb lądu. Obowiązuje tam prawo powszechnego dostępu, a budowa co do zasady nie jest dozwolona. Dane SSB pokazują jednak systematyczny spadek dostępności. Obecnie dla ludzi dostępne jest mniej niż 70 proc. strefy. Największe ograniczenia występują na południu i wschodzie kraju, szczególnie w rejonie Oslofjordu.

Dostępność zależy od regionu. Średnią krajową podnoszą regiony na północy i zachodzie, gdzie linia brzegowa jest długa w stosunku do liczby mieszkańców. Inaczej wygląda sytuacja w gęściej zaludnionych częściach kraju. W Akershus niedostępne jest 71 proc. pasa nadbrzeżnego.

Znaczenie ma także gmina. SSB wskazuje, że nawet w okręgach z wysoką ogólną dostępnością są miejsca z bardzo ograniczonym dostępem do brzegu. Najniższy wynik ma Vestby w Akershus. Potencjalnie dostępne jest tam tylko 21 proc. pasa nadbrzeżnego. Drugie miejsce zajmuje Kvitsøy w Rogaland z wynikiem 22 proc.

Obszary przy wodach słodkich nie są zaliczane do pasa przybrzeżnego. SSB opisuje je jako strefę cieków i zbiorników wodnych, czyli teren do 100 metrów od jezior i większych rzek. Dostępność jest tam wyższa. W 2025 roku wyniosła 89 proc. i prawie nie zmieniła się od 2000 roku.

Inny obraz dają największe jeziora. W strefie wokół sześciu największych akwenów tylko Femunden ma wynik wyższy od średniej krajowej, z dostępnością na poziomie 91 proc. Najniżej jest Randsfjorden. Tam dla ogółu dostępne jest 42 proc. strefy przy wodzie.

W 2025 roku do władz trafiło 999 wniosków o budowę w pasie przybrzeżnym. Wydano 883 decyzje pozytywne dla wnioskodawców. W strefie cieków i zbiorników wodnych zaakceptowano 331 z 359 wniosków. Oznacza to 92,2 proc. pozytywnych decyzji, przy wysokim udziale zgód we wszystkich okręgach.