Kupno auta w Norwegii: o tym trzeba pamiętać [CZĘŚĆ 1]

Gdy kupujemy używany samochód od osoby prywatnej, konieczne jest sporządzenie umowy kupna/sprzedaży. Ustawa kjøpsloven nakłada na sprzedającego obowiązek złożenia wyjaśnień (opplysningsplikt), czyli informacji:

• Jaki jest przebieg i rocznik pojazdu
• Czy auto jest zadłużone?
• Czy sprzedawca jest jego właścicielem? Jeśli tak, to którym z kolei?
• Czy było regularnie serwisowane i czy dokonano w nim wymiany części poza standardowymi wymianami?
• Czy auto ma jakieś uszkodzenia i/lub uczestniczyło w kolizjach?
• Czy auto jest zaaprobowane przez Unię Europejską?
• Czy podatki są opłacone?

Aby sprawdzić dwa ostatnie punkty, możemy wysłać SMS pod numer 2282, w treści wpisując: REGNR (numer rejestracyjny auta). Koszt takiego SMSa to 3 korony.

Do 31.12.2017 roku podatki trzeba było uiszczać osobno, jednak od początku 2018 roku są one wliczone w ubezpieczenie.

Warto umówić się na jazdę próbną przed zakupem – wówczas musimy wykazać, że mamy ważne prawo jazdy. Po wejściu do auta sprawdzamy klimatyzację, światła, wycieraczki, hamulec i uchwyty od drzwi.

Wspomniana wcześniej umowa kupna/sprzedaży zawiera podstawowe informacje o aucie, takie jak: model samochodu, pierwsze zarejestrowanie, naprawy po kolizjach czy dodatkowy sprzęt. Ponadto ważne są dwa zwroty występujące w dokumencie: som den er (taki jaki jest) i som forevist (jak przedstawiono).

W przypadku pierwszego oznacza to, że kupujący akceptuje wszystkie ewentualne wady, braki lub uszkodzenia pojazdu, a sprzedawca nie ponosi za nie odpowiedzialności. Druga formułka oznacza, że jeśli kupiec znajdzie usterkę, o której nie wspomniano wcześniej, może żądać zwrotu pieniędzy od sprzedającego.

Chcesz kupić samochód? Zajrzyj do naszego działu ogłoszeń.