Kontrola po śmierci trzylatka. Jak szukać pomocy medycznej w Norwegii

O ustaleniach Statsforvalteren, urzędu nadzorującego m.in. opiekę zdrowotną w regionie, TV 2 poinformowała 28 października 2026 r. Rodzina kilkakrotnie telefonowała po pomoc. Matka zgłaszała, że dziecko choruje od dwóch dni. Wśród objawów były wymioty.

Kontrola wykazała, że ze względu na objawy i poważne trudności w porozumieniu się z rodziną dziecko powinno było zostać zbadane na miejscu. Stwierdzono też błędy w zapisywaniu informacji z rozmów telefonicznych. Pomoc udzieloną później przez lekarza w legevakt oceniono jednak jako prawidłową. Sprawą zajmuje się też policja.

Wybór zależy od tego, jak pilna jest sytuacja:

• 113 — gdy podejrzewasz zagrożenie życia. Na przykład gdy dziecko ma poważne problemy z oddychaniem, jest nieprzytomne albo trudno je obudzić. Jeśli obawiasz się, że sytuacja jest groźna, zadzwoń nawet wtedy, gdy nie masz pewności. Dyspozytor oceni zgłoszenie i powie, co robić.
• 116 117 — gdy pomoc nie może czekać, a lekarz rodzinny jest niedostępny. To numer do punktu pomocy doraźnej, czyli legevakt, działającego przez całą dobę.
• Fastlege — lekarz rodzinny. W godzinach pracy to zwykle pierwszy kontakt przy problemach zdrowotnych, o ile nie ma zagrożenia życia.

Więcej informacji po polsku: Opieka zdrowotna w Norwegii — poradnik Helsenorge.

Jeśli po rozmowie telefonicznej zalecono obserwację, ale dziecko czuje się coraz gorzej, skontaktuj się ponownie z legevakt. Jeśli podejrzewasz zagrożenie życia, dzwoń pod 113. Gdy pogorszenie następuje już w poczekalni, od razu powiedz o tym personelowi.

Powiedz wyraźnie, że kontaktujesz się kolejny raz w tej samej sprawie, i opisz, co zmieniło się od poprzedniej rozmowy.

Podaj miejsce, w którym jesteście, i numer telefonu do kontaktu. Te informacje są szczególnie ważne przy wezwaniu pomocy pod 113.

Podaj wiek dziecka, opisz objawy i czas ich trwania. Powiedz, czy dziecko oddycha normalnie, reaguje jak zwykle, pije i oddaje mocz. Zgłoś wymioty, ból, przyjęte leki oraz to, co najbardziej cię niepokoi.

Jeśli nie rozumiesz zaleceń, poproś o ich powtórzenie prostszymi słowami. Dopytaj, jakie zmiany powinny skłonić cię do ponownego telefonu i kiedy dziecko powinno zostać zbadane

Jeśli znajomość norweskiego nie wystarcza do opisania objawów lub zrozumienia lekarza, zgłoś potrzebę tłumacza. Dotyczy to również osób, które radzą sobie po norwesku w codziennych sytuacjach.

Za zorganizowanie wykwalifikowanego tłumacza odpowiada służba zdrowia. Pomoc tłumacza podczas wizyty u lekarza czy w legevakt jest bezpłatna. Może on uczestniczyć w rozmowie przez telefon lub wideo.

Placówka nie powinna zastępować wykwalifikowanego tłumacza pomocą kogoś z rodziny. Dzieci nie mogą pełnić roli tłumacza.

Szczegóły po polsku: Prawo do tłumacza w służbie zdrowia.

Możesz powiedzieć: „Jeg trenger polsk tolk”, czyli „Potrzebuję tłumacza języka polskiego”. 

W nagłej sytuacji nie odkładaj telefonu pod 113 na czas szukania kogoś do tłumaczenia. Najpierw nawiąż kontakt, podaj miejsce zdarzenia i zgłoś trudności językowe.

Jeśli uważasz, że pomoc była niewłaściwa albo odmówiono potrzebnego tłumacza, możesz zgłosić sprawę placówce. Przy podejrzeniu błędów w opiece możesz też zwrócić się do Statsforvalteren o jej zbadanie.

Bezpłatnie doradzi ci także Pasient- og brukerombudet, rzecznik pacjentów. Pomoże ustalić, do kogo skierować sprawę i jak przygotować skargę. Tutaj znajdziesz kontakt do rzecznika.