Nie chcę być Polakiem!
W związku z pewnym zainteresowaniem tematem, które odnotowaliśmy ostatnio w naszej redakcji, podpowiadamy jak zrzec się polskiego obywatelstwa – i co może z tego wyniknąć.
Sprawdź refinansowanie.Porównaj ratę, okres spłaty i całkowity koszt.Poznaj możliwości
Przykład: 250 000 NOK na 5 lat. Oprocentowanie nominalne 11,39%, efektywne 12,00%. Koszt 79 061 NOK, do spłaty 329 061 NOK. Oprocentowanie zmienne, ustalane indywidualnie.Paszport do kosza
Ustalmy najpierw jaka jest procedura. Po pierwsze, obywatel polski może utracić obywatelstwo polskie wyłącznie na swój własny wniosek - nikt nie może mu go siłą odebrać. Po drugie, konieczna będzie zgoda samego prezydenta i przedstawienie licznych dokumentów. Po trzecie, wniosek o zrzeczenie się obywatelstwa osoby zamieszkałe w Polsce wnoszą do Prezydenta RP za pośrednictwem wojewody, a osoby zamieszkałe za granicą - za pośrednictwem konsula.
Po czwarte, zgoda na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego udzielona rodzicom rozciąga się na ich dzieci, a w sytuacji, gdy nie ma między nimi zgody każdy rodzic ma możliwość zwrócenia się o rozstrzygnięcie do sądu. Dziecko 16-letnie zadecyduje samo o sobie.
Tutaj znajdziecie pełną procedurę.
Tyle procedura. A komu udało się przeprowadzić ją z powodzeniem w praktyce?
Niepolak numer jeden
Trzeba z pewnością przywołać przypadek Wojciecha Cejrowskiego, znanego podróżnika i dziennikarza, który kilka lat temu z sukcesem zrezygnował z polskiego obywatelstwa na rzecz ekwadorskiego. Znany ze swoich zdecydowanych poglądów i umiłowania Ameryki Południowej, Cejrowski w 2008 r. publicznie ogłosił, że zrzeka się obywatelstwa w proteście przeciwko wstąpieniu Polski do UE.
"Chętnie byłbym obywatelem RP, ale demokratycznie zdecydowano o wcieleniu do Unii Europejskiej, która zniewala człowieka metodami biurokratycznymi" - zadekalrował wtedy w Radiu Wrocław - "Nie mam więc wyboru. Poza tym w Ekwadorze są fajne podatki".
Wojciech Cejrowski zrezygnował z polskiego obywatelstwa, ale wyborczej agitacji wyrzekać się nie zamierza.
Posted by Newsweek Polska on Wednesday, 20 May 2015
Sprawy polskie nie przestały mu być jednak obojętne, o czym świadczy wciąż krążący po sieci klip, na którym Cejrowski drze plakat Bronisława Komorowskiego.
Przeciwko podatkom
Inny przypadek głośnego zrzeczenia się obywatelstwa w proteście to casus znanego francuskiego aktora Gerarda Depardieu. W 2012 r. w liście otwartym Depardieu potępił politykę podatkową swojego rządu i przyjął propozycję prezydenta Putina, zostając obywatelem Rosji.

„Oddajcie mi mój francuski paszport!", miał jednak tweetować potem.
Bezpaństwowcem być
O tym, czy przestaniemy być obywatelami własnego kraju, nie decyduje jednak wyłącznie nasza chęć. Przepisy uzależniają bowiem możliwość uzyskania zgody prezydenta na zrzeczenie się obywatelstwa od posiadania obywatelstwa innego państwa - lub przynajmniej przyrzeczenia jego nadania. Ma to w praktyce uniemożliwić „stoczenie się" obywatela do statusu bezpaństwowca.
Bezpaństwowiec to w istocie status nie do pozazdroszczenia. Nie posiada dowodu osobistego ani paszportu. Nie jest wpisany do żadnej ewidencji ludności i nie może korzystać z ochrony żadnego państwa. Pozbawiony prawa do korzystania z edukacji i opieki medycznej, nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia, traktowany jest często jak cudzoziemiec i może zostać wydalony z kraju. Bezpaństwowiec to słowem człowiek-widmo: ani obywatel, ani uchodźca.
Doszliśmy więc w redakcji do wniosku, że lepiej jest być obywatelem jakiegokolwiek państwa niż żadnego.
zdjęcie: fotolia.pl - royalty free
