Kraj fiordów nie chce unijnych stawek minimalnych. „To obniży u nas pensje”

Chodzi o jeden z postulatów Ursuli von der Leyen, wybranej w lipcu na przewodniczącą Komisji Europejskiej w kadencji 2019-2024. Jak pisała Niemka w liście do eurodeputowanych jeszcze jako kandydatka na szefową KE, zależy jej na stworzeniu prawnego instrumentu, który zapewni sprawiedliwą płacę minimalną każdemu pracownikowi w obrębie Wspólnoty. Swoje obietnice chciała spełnić w ciągu stu dni od rozpoczęcia kadencji.

Gdyby Norwegia zdecydowała się głosować przeciw, byłaby to pierwsza taka sytuacja z jej udziałem w Europarlamencie. Gotowość do powiedzenia Unii „nie” zadeklarował w październiku na łamach VG m.in. minister handlu i przemysłu Torbjørn Røe Isaksen, wyrażając jednocześnie obawę, że wprowadzenie minimalnej pensji zaniżyłoby obecne minimalne stawki w Norwegii, na czym ucierpieliby ci, którzy zarabiają najmniej.

Jego zdaniem lepiej pozostać przy obowiązującym obecnie norweskim modelu, a nie dostosowywać się do finansowych realiów w Polsce czy na Litwie, gdzie zarobki różnią się drastycznie od tych nad fiordami. Wówczas także kwestię wynagrodzeń w Norwegii oddano by wyłącznie w ręce polityków, przez co związki zawodowe czy związki pracodawców zostałyby pozbawione głosu i zabrakłoby miejsca na lokalne porozumienia w kwestii stawek.

Jeden z adresatów listu z propozycjami przewodniczącej KE Ursuli von der Leyen, były minister pracy Luksemburga, Nicolas Schmit potwierdził, że nie chodzi o jedną pensję na Europę, tylko o ramy na poziomie danego kraju, zapewniające bezpieczeństwo pracownika i służące walce z dumpingiem socjalnym.

W Norwegii takie już istnieją. Nad fiordami obowiązują godzinowe stawki minimalne uzależniane od branży, które zazwyczaj w wyniku negocjacji z roku na rok rosną. Dodatkowo w czerwcu 2019 wprowadzono upowszechnienie stawek ustalonych w układzie zbiorowym, które ma pomóc chronić pracowników przed nieuczciwymi pracodawcami. Na tego typu wykroczenia najbardziej narażeni są imigranci zarobkowi m.in. w budowlance, gastronomii czy hotelarstwie.

Norwescy przeciwnicy projektu minimalnych pensji w obszarze Unii Europejskiej, głównie przedstawiciele LO, podkreślają, że Wspólnota nie ma prawa ujednolicać systemu wynagrodzeń, a wprowadzenie ewentualnych zmian leży w gestii poszczególnych krajów członkowskich. W przypadku tak dobrze zorganizowanego środowiska i rynku pracy jak to norweskie, wszelkie tego typu ustawy oznaczałyby raczej regres, a zmiany nie są potrzebne.