Typowe norweskie imiona – możesz mieć problem, żeby się w nich połapać

W artykule przedstawiamy krótką historię oraz kilka przykładów imion męskich i żeńskich, które są najpopularniejsze wśród Norwegów.

Pierwsze zapisy nordyckich imion pochodzą już z około 200-500 roku z zachowanych zapisów runicznych, jednak dopiero w latach 700-1350 zaczęły one przypominać te, które spotykamy dzisiaj. Wtedy rodzice, nazywając swoje dzieci, zaczęli posługiwać się zwykłymi słowami z życia codziennego, takimi jak niedźwiedź (bjørn) czy kamień (stein). Mogły to być też połączenia dwóch wyrazów – często pierwszą częścią było imię mitologicznego boga, np. Torbjørn (Tor +bjørn). Popularność staronordyckich imion powróciła w epoce romantyzmu na początku XIX wieku – wtedy zmieniały one swoją pisownie i wymowę w zależności od regionu i dialektu. W dawnych czasach przestrzegano też zwyczaju nadawania potomkom imion po dziadkach, dlatego w wielu rodzinach co drugie pokolenie nazywało się tak samo.

Część imion trafiła do Norwegii wraz z chrześcijaństwem koło roku 1000, przybierając z czasem bardziej nordycką formę – m.in. Jon stał się odpowiednikiem Johannesa, czyli polskiego Jana, a Laurentius (polski Wawrzyniec) przekształcił się w Lavransa. Podczas średniowiecza w norweskim nazewnictwie pojawiło się też dużo niemieckich wpływów – do użycia weszło na przykład imię Hans.

Obecnie w kwestii nazywania dzieci występuje już dowolność, a trendy na najpopularniejsze imiona zmieniają się z roku na rok. Wiele młodych rodzin czerpie inspiracje między innymi z zagranicy czy popkultury. W ostatnich latach najpopularniejsze wśród noworodków były imiona z serialowego hitu Skam, takie jak Nora i William. Tradycyjne norweskie imiona wciąż można jednak spotkać zarówno wśród dorosłych Norwegów, jak i u dzieci w przedszkolu.

Z pewnością wpływ na zmiany w norweskim społeczeństwie miała też imigracja – wiele par jest w Norwegii „mieszanką” narodowości, a wybierając imię dla dziecka, starają się często połączyć obie kultury.

Dla osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę z Norwegią, skandynawskie imiona mogą stanowić nie lada zagwozdkę. Wśród mężczyzn najczęstsze zdziwienie budzi nordyckie Ola, które pod względem pisowni bardzo przypomina zdrobnienie od Aleksandry. W kwestii wymowy również mogą pojawić się wątpliwości – zgodnie z zasadami norweskiej fonetyki literę „o” czytamy bowiem jak polskie „u”, dlatego może budzić skojarzenia także z polską Ulą. Z tego powodu Urszule, które w Norwegii przedstawią się zdrobniałą formą swojego imienia, mogą spotkać się z zaskoczeniem ze strony Norwegów – podobieństwo z początku potrafi też wywołać śmiech wśród dzieci w przedszkolach czy szkole.

Dla Polaków kłopotliwe może być również odróżnienie imion o podobnych końcówkach –bjørg i –bjørn, które mogą też stanowić samodzielne imiona. Warto zapamiętać dlatego, że dla kobiet zarezerwowane są wszystkie wersje zakończone na –bjørg, m.in. Ingebjørg, Solbjørg czy Torbjørg. Mężczyźni z kolei posługują się członem –bjørn, np. Torbjørn, Asbjørn czy Bjørnar.