Norweski z przymrużeniem języka. Proszę państwa, det er bjørnen

Kolega zapytał mnie ostatnio, co znaczy słowo kun (tylko, wyłącznie). Myślałem, że żartuje, bo zna norweski lepiej ode mnie. Zacząłem szukać jakiejś bystrej odpowiedzi,  i powiedziałem tak:
– Skoro kuna, pisze się kona, to żona mężczyzny, to kun musi oznaczać męża mężczyzny.
– Aha, no tak, w sumie logiczne... – odpowiedział kolega i odszedł. Do tej pory nie wiem czy wziął to na poważnie... To raz...

Potem poszedłem na basen i nad zjeżdżalnią wodną zobaczyłem taki napis:

Zawołałem koleżankę i powiedziałem, udając powagę:
– Popatrz, to chyba Polacy napisali, powinno być samo vannruts... Koleżanka spojrzała, położyła z przejęciem dłoń na ustach i zapytała poważnie:
– O Boże, i nikt tego nie zauważył?  To dwa...

Trzeci przypadek miał miejsce w czasie podróży autobusem. Chodziło o normalny znak drogowy z charakterystycznym napisem oznaczającym roboty drogowe i kierowanie ruchem. Po norwesku brzmiało to tak zabawnie, że aż zrobiłem zdjęcie.
– Czemu stoimy? – zapytała mnie współpasażerka.
– Jakiś chór albo orkiestra – odpowiedziałem.
– Gdzie? – Nie wiem gdzie, ale wiem, że dyryguje Manuela.

Zresztą popatrzcie sami...

Opowiadając ten ostatni przypadek dzieciom (na dwa pierwsze jeszcze nie czas), wpadliśmy na pomysł łączenia polskich i norweskich skojarzeń, co skończyło się wspólnym wymyślaniem mieszanych rymów. Oto efekt naszej pracy, krótki wierszyk Jana Brzechwy „Miś” w mieszanym przekładzie:

wersja oryginalna:  

Proszę państwa, oto miś,
miś jest bardzo grzeczny dziś, chętnie Państwu łapę poda.
Nie chce podać? A to szkoda.       

BJØRN

Proszę państwa – det er bjørnen
Łapę bjørn Ci poda gjerne.
A bjørn zepsuł atmosferę,
Łapy nie dał dziś desverre...

Tekst: Jacek Janowicz
Ilustracje: Katarzyna Sadowska