Wzrost liczby łososi w Norwegii zaskakuje. Trwa ostry spór o prawdziwe przyczyny

Norweski Instytut Badań Przyrody zebrał wyniki liczeń ryb tarłowych w jednej bazie. Obejmuje ona rzeki od Agder po Finnmark. Wyniki są zróżnicowane, ale na dużej części wybrzeża widać poprawę. Wzrost odnotowano m.in. w Vestland, Trøndelag i Troms og Finnmark. Jednocześnie w Rogaland i Møre og Romsdal sytuacja się pogorszyła.

W Sunnfjord odnotowano wyraźny wzrost młodego łososia i troci. W rzekach Nausta i Gaula prowadzono prace nad korytem rzek. Usuwano osady i odtwarzano żwirowe tarliska. Budowano także przepławki oraz układano kamienie dla narybku. Działania realizowano głównie przez wolontariuszy.

Efekty są widoczne w liczbie młodych ryb. Przedstawiciele Norweskiego Związku Myśliwych i Wędkarzy (NJFF) wskazują na skuteczność tzw. "environmental design", czyli projektowania środowiskowego. Podkreślają znaczenie tych działań dla przyszłości populacji. W Nausta przepracowano tysiące godzin. W części rzek odnotowano wyraźny wzrost produkcji narybku.

Równolegle trwa spór o przyczyny zmian. Branża hodowlana wskazuje na poprawę w regionach z intensywną akwakulturą. Wskazuje na wzrost w Vestland o 26 proc. od 2019 roku. Twierdzi, że działania prowadzone w rzekach są niedoceniane. Postuluje szersze podejście do danych i większy udział różnych środowisk eksperckich.

Organizacje zajmujące się dzikim łososiem przedstawiają odmienne stanowisko. Wskazują, że 2025 rok był drugim najgorszym w historii połowów rzecznych. Największym zagrożeniem pozostaje według nich wesz łososiowa z hodowli. Naukowcy podkreślają, że na ostateczną ocenę trendu jest jeszcze za wcześnie. Część wzrostu może wynikać z wcześniejszych powrotów ryb z morza.

Dyskusja przenosi się na poziom polityczny. System "świateł drogowych" dla hodowli opiera się na modelach presji pasożytów. Parlament oczekuje szerszej bazy wiedzy i udziału różnych środowisk naukowych. Równolegle wskazuje się na potrzebę działań w rzekach, ograniczania pasożytów oraz zapewnienia odpowiednich przepływów wód. Kierunek zmian może wpłynąć na przyszłe decyzje dotyczące produkcji i ochrony populacji dzikiego łososia.