Norwegia policzyła koszty zmian klimatu. Wynik zależy nie tylko od pogody

Raport opublikowano 18 czerwca 2026 roku. SSB wykorzystał model równowagi ogólnej SNOW oraz zewnętrzne szacunki kosztów i korzyści wynikających z różnych skutków klimatycznych. Badanie obejmuje sześć scenariuszy. Trzy dotyczą połowy wieku, czyli 2050 roku, a trzy końca wieku, czyli 2100 roku.

Zmiany klimatu są w analizie traktowane jako czynnik zewnętrzny. SSB wskazuje, że oddziałują one na norweską gospodarkę przez zmiany fizyczne w kraju oraz przez wpływ rynków światowych. Raport szerzej opisuje skutki krajowe. Dane o skutkach zagranicznych są ograniczone.

Do modelu włączono siedem kategorii. Są to rolnictwo, leśnictwo, rybołówstwo i akwakultura, energetyka wodna, turystyka, budynki oraz infrastruktura transportowa. Szacunki dla tych obszarów pochodzą z badań częściowych zebranych dla EKLIM. Każdą kategorię oceniono w sześciu scenariuszach klimatycznych.

SSB podaje, że głównym celem modelu było pokazanie skutków interakcji między rynkami i uczestnikami gospodarki. Efekty klimatyczne w jednej branży mogą przenosić koszty na kolejne części łańcucha wartości. Część firm i gospodarstw dostosowuje swoje decyzje. To może ograniczać początkowy wzrost kosztów.

Raport wskazuje też na wpływ istniejącej polityki gospodarczej. Opodatkowanie pracy może zwiększać koszty społeczne, gdy skutki klimatyczne obniżają zatrudnienie. Odwrotny efekt pojawia się wtedy, gdy dostosowania zwiększają liczbę pracujących. Znaczenie mają też podatki, subsydia, cła oraz instrumenty wspierające wybrane branże.

W kategoriach energetyki wodnej, rolnictwa i leśnictwa bezpośredni wpływ klimatu jest w raporcie dodatni. Największy bezpośredni negatywny efekt przypisano infrastrukturze transportowej. Przy jednoczesnym uwzględnieniu wszystkich kategorii strata społeczna jest ponad dwa razy wyższa niż bezpośrednie koszty zmian klimatu.