Norwegia przegrała z Anglią 1:2. Tego lepiej nie mówić Norwegowi w poniedziałek

• Norwegia przegrała z Anglią 1:2 w ćwierćfinale mistrzostw świata.
• Norwegowie mieli nadzieję na pierwszy półfinał w historii.
• Wielkie norweskie „Ro!” zjednoczyło kibiców w całym kraju i za granicą.
• Kontrowersje wokół decyzji sędziów będą tematem rozmów w pracy.
• Polacy powinni okazać szacunek i unikać kontrowersyjnych stwierdzeń.
• Norwegia zyskała nową wiarę w swoją reprezentację.

Norwegia odpadła z mistrzostw świata po porażce 1:2 z Anglią. Andreas Schjelderup dał Norwegom prowadzenie, ale Jude Bellingham najpierw wyrównał przed przerwą, a potem zdobył zwycięską bramkę w dogrywce. Sam selekcjoner Anglii Thomas Tuchel przyznał po spotkaniu, że jego drużyna miała sporo szczęścia.

I właśnie dlatego ten wynik tak boli.

Norwegowie nie zostali rozbici. Nie odpadli po słabym meczu. Przez długie fragmenty byli dla Anglii co najmniej równym rywalem. Mieli prowadzenie, szanse na drugiego gola i nadzieję na pierwszy półfinał mistrzostw świata w historii.

Trzeba też pamiętać o szerszym obrazie. Norwegia wróciła na mundial po 28 latach, po raz pierwszy dotarła do ćwierćfinału, a po drodze pokonała Brazylię. Jeszcze przed spotkaniem z Anglią cały kraj uwierzył, że ta drużyna naprawdę może dojść aż do finału.

To była więc wielka porażka tylko w jednym sensie: wielkie były marzenia. Sportowo Norwegia nie ma powodów do wstydu.

Przed ćwierćfinałem opisywaliśmy na MojaNorwegia wielkie norweskie „Ro!”. Kibice na stadionach, placach, ulicach, a nawet w metrze siadali na ziemi i wykonywali wspólny ruch wiosłowania. Reprezentacja dała Norwegom coś, czego przez wiele lat brakowało: wspólne piłkarskie święto.

Na pokaz meczu na Frogner stadion przyszło około 22 tys. osób. Po końcowym gwizdku ludzie nie rozeszli się od razu do domów. Około drugiej w nocy tysiące kibiców ruszyły pod Pałac Królewski na ostatnie wspólne „wiosłowanie”. Według policji przed pałacem zebrało się nawet około 20 tys. osób.

To ważny obraz tej porażki. Były łzy i złość, ale nie było odwrócenia się od drużyny.

Norwegowie nie żegnali przegranych. Dziękowali zespołowi, który dał im najbardziej emocjonujące piłkarskie tygodnie od całego pokolenia.

W poniedziałek ekspres do kawy może zostać drugim studiem VAR. W wielu norweskich firmach rozmowa będzie kręcić się wokół czterech sytuacji.

Pierwsza to słynna już linka od kamery. Norwescy zawodnicy i sztab twierdzą, że piłka uderzyła w nią przed wyrównującą bramką Bellinghama. Gdyby tak było, sędzia powinien przerwać grę. FIFA odpowiedziała jednak, że czujnik umieszczony w piłce nie wykazał żadnego kontaktu. Problem w tym, że późniejsze grafiki i nagrania ponownie wywołały wątpliwości.

Druga sytuacja to anulowany gol Norwegii. Sędziowie dopatrzyli się przewinienia Haalanda, choć wielu norweskich kibiców do niedzielnego wieczoru nadal nie rozumie, za co dokładnie bramka została odebrana.

Trzecia to akcja Alexandra Sørlotha. Przy prowadzeniu 1:0 Norwegowie wyszli z bardzo groźnym atakiem. Sørloth mógł podać do Haalanda, ale zdecydował się zakończyć akcję sam. Nie zdobył bramki, a kilka minut później Anglia wyrównała. Tę sytuację Norwegia będzie rozgrywać jeszcze wiele razy — na telefonach, w kantynach i przy grillu.

Czwarta to błąd Ørjana Nylanda przy zwycięskim golu Anglii. Łatwo jednak zapomnieć, że ten sam bramkarz kilka dni wcześniej był jednym z głównych bohaterów zwycięstwa nad Brazylią. Jeden błąd nie kasuje całego turnieju.

Polacy dobrze znają taki sportowy język. „Gdyby podał”. „Gdyby sędzia zobaczył”. „Gdyby bramkarz złapał”. W poniedziałek do tej części rozmowy nie będzie potrzebny perfekcyjny norweski.

Nie będzie narodowego dnia żałoby. Budowy ruszą, promy odpłyną, komputery zostaną włączone jak zawsze. Mecz odbył się w sobotę wieczorem, więc Norwegowie mieli całą niedzielę na sen, rodzinny obiad i obejrzenie spornych sytuacji około 47 razy.

Mimo to pierwsza przerwa na kawę może potrwać trochę dłużej.

Jedni będą przekonywać, że Norwegia została skrzywdzona przez sędziów. Drudzy powiedzą, że wystarczyło wykorzystać własne sytuacje. Jeszcze inni wzruszą ramionami i stwierdzą, że sam ćwierćfinał był ogromnym sukcesem.

Najlepsza taktyka dla Polaka? Najpierw posłuchać. Nie trzeba udawać eksperta ani tłumaczyć Norwegom, jak powinna grać ich reprezentacja.

Lepiej też nie zaczynać od zdania: „Anglia była po prostu lepsza”.

Nawet angielski selekcjoner przyznał, że jego zespół miał szczęście.

Słabym pomysłem będzie również: „Przecież to tylko mecz”.

Dla ludzi, którzy czekali 28 lat na udział w mundialu, pokonali Brazylię i byli o kilka minut od półfinału, nie był to tylko kolejny mecz.

Nie warto także atakować Sørlotha. Można krytykować jego decyzję na boisku, ale po spotkaniu zawodnik i jego partnerka zostali zasypani obraźliwymi wiadomościami, a część wpisów zawierała nawet groźby śmierci. W tym miejscu sportowy żart się kończy.

Osoba, która nie zna się na piłce, może użyć bezpiecznego zdania: Det var surt, men Norge hadde et fantastisk VM.

Czyli: Było ciężko, ale Norwegia miała świetny mundial.

Można też powiedzieć: Dere burde være stolte. Powinniście być dumni.

A gdy chcemy natychmiast uruchomić półgodzinną dyskusję: Jeg tror ballen traff vaieren. Myślę, że piłka uderzyła w linkę.

Ostatnie zdanie należy stosować ostrożnie. Może opóźnić rozpoczęcie pracy.

Erling Haaland powiedział po odpadnięciu, że ten mundial zmienił Norwegię i jego samego. Trudno się z nim nie zgodzić. Przez kilka tygodni obcy ludzie rozmawiali ze sobą w autobusach, tysiące osób spotykały się na placach, a dzieci zobaczyły norweską reprezentację rywalizującą jak równy z równym z największymi drużynami świata.

Zmieniły się też oczekiwania. Do tej pory sukcesem Norwegii miał być sam awans na wielki turniej. Teraz kibice wiedzą, że ich drużyna może pokonać Brazylię i postawić Anglię pod ścianą.

Czekanie na kolejny ważny mecz nie potrwa długo. Już we wrześniu Norwegia rozpocznie rywalizację w najwyższej dywizji Ligi Narodów, gdzie zmierzy się z Portugalią, Danią i Walią.

W poniedziałek Norwegowie wrócą więc do pracy. Jeden będzie milczał. Drugi pokaże nagranie z linką. Trzeci powie, że Sørloth powinien podać. Czwarty przypomni zwycięstwo nad Brazylią.

A Polak, który powie: „Det var surt, men Norge hadde et fantastisk VM”, prawdopodobnie zdobędzie więcej sympatii niż człowiek z godzinną analizą ustawienia obrony.

Bo to zdanie jest nie tylko uprzejme. Jest po prostu prawdziwe.