Nordycki zwierzyniec. Huginn i Muninn – magiczne kruki Odyna

Co wieczór Huginn (myśl) i Munnin (pamięć) po całodziennych zwiadach zasiadały na ramionach Odyna szepcząc mu do uszu najświeższe wiadomości. Bez kruków wszechwiedzący bóg na pewno nie posiadałby wielu najnowszych wieści z boskiego grodu Asgardu oraz Midgardu, czyli świata ludzi. Ptaki były bardzo inteligentne, sam Odyn nauczył je ludzkiej mowy, aby dobrze rozumiały dobiegające je dźwięki.

Magiczne ptaki opisano w poemacie „Grímnismál”, czyli „Pieśni Griminira” zawartej w Eddzie Poetyckiej. W wersji polskiej występują dwa tłumaczenia. Jedno z nich zwraca uwagę na metaforyczne imiona kruków Odyna:

Słowa wszechwiedzącego boga mogą świadczyć o jego obawie przed utratą myślenia. Co do drugiej części przytoczonego tekstu istnieją spory, ponieważ imię „Munnin”, oprócz „pamięci”, może również odnosić się do „pragnienia”. Być może Odyn mógł obawiać się nie tyle utraty wspomnień, co zgubienia chęci do życia? Jakkolwiek by nie analizować tego fragmentu, jedno jest pewne: boskie kruki stanowiły symbol czegoś, bez czego bardzo ciężko jest żyć, nawet bogom.

Postać kruka pojawia się niemal w każdej mitologii świata. W nordyckim wariancie te ptaki były uosobieniem mądrości, umiały również przepowiadać przyszłość. Kruki pojawiają się także  w wątkach związanych z Walkiriami, dziewicami-wojowniczkami, które poległych w bohaterskiej walce mężczyzn eskortowały do Valhalli. Kobiety miały zdolność rozumienia języka kruków, w szczególnych przypadkach potrafiły również przybrać postać tych ptaków.