Spółka AS w Norwegii. Ile kosztuje i co musisz wiedzieć przed założeniem?

AS to skrót od aksjeselskap, czyli norweskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Jak wyjaśnia portal Altinn, spółka jest prawnie odrębna od właściciela. Ma własny majątek i zobowiązania, oddzielone od twoich prywatnych pieniędzy i długów.

Minimalny kapitał zakładowy wynosi 30 000 NOK. To wkład, który przekazujesz spółce przy jej zakładaniu. Za rejestrację również trzeba zapłacić. Brønnøysundregistrene, czyli norweskie rejestry, podaje następujące opłaty:

• Rejestracja elektroniczna kosztuje 6 825 NOK.
• Rejestracja na papierze kosztuje 7 912 NOK.

Altinn zaleca przygotowanie dodatkowych pieniędzy ponad kapitał zakładowy, żeby pokryć koszty działalności spółki.

Jako właściciel AS co do zasady nie odpowiadasz za jej długi prywatnym majątkiem. Musisz jednak liczyć się z utratą kapitału wpłaconego do spółki. Przykład: załóżmy, że spółka bierze kredyt, a ty osobiście poręczasz jego spłatę. Jeśli firma przestanie spłacać dług, bank może domagać się pieniędzy od ciebie na podstawie poręczenia. Osobna odpowiedzialność wiąże się z pełnieniem funkcji w zarządzie. Jako członek zarządu odpowiadasz za szkodę wyrządzoną komuś umyślnie lub przez niedbalstwo podczas pełnienia tej funkcji.

Wpłata od klienta na konto AS należy do spółki. Nie staje się automatycznie twoim prywatnym wynagrodzeniem. Pieniądze możesz otrzymywać między innymi jako pensję za pracę albo dywidendę, czyli wypłatę zysku właścicielowi. Te dwa sposoby wypłaty mają inne skutki. Jeśli pracujesz w spółce i pobierasz pensję, firma potrąca podatek oraz opłaca składkę pracodawcy. Rozlicza cię więc tak jak innych pracowników. Właściciel zatrudniony we własnej AS korzysta z praw pracowniczych na takich samych zasadach jak inni zatrudnieni. Sama wypłata dywidendy nie buduje prawa do świadczeń związanych z zatrudnieniem.

Spółka AS płaci 22 proc. podatku od zysku. Przykład: załóżmy, że zysk firmy do opodatkowania wynosi 100 000 NOK. Podatek wyniesie 22 000 NOK. Pozostałe 78 000 NOK nadal będzie należało do spółki. Jeśli wypłacisz sobie dywidendę, trzeba osobno rozliczyć podatek od tej wypłaty. Podatek od zysku spółki i podatek od dywidendy to dwa odrębne rozliczenia.

1. Wybierz nazwę zakończoną skrótem „AS” albo słowem „aksjeselskap”.
2. Ustal fizyczny adres działalności w Norwegii. Podaj ulicę lub drogę, numer budynku, kod pocztowy i miejscowość.
3. Wypełnij i podpisz dokument założycielski. Przygotuj też statut, czyli dokument określający zasady działania spółki.
4. Wybierz zarząd, który musi liczyć co najmniej 1 członka. Członków zarządu i ich ewentualnych zastępców trzeba zgłosić do rejestru przedsiębiorstw.
5. Wpłać kapitał zakładowy i uzyskaj potwierdzenie wpłaty z banku.
6. Przygotuj zgłoszenie rejestracyjne na formularzu Samordnet registermelding. Dołącz dokument założycielski, statut oraz potwierdzenie wpłaty kapitału z banku lub instytucji finansowej.

Przy rejestracji elektronicznej zgłoszenie musi podpisać cały zarząd, w tym ewentualni zastępcy członków. Podpis składa też osoba potwierdzająca wpłatę kapitału. Zgłoszenie musi dotrzeć do rejestru przedsiębiorstw najpóźniej 3 miesiące po założeniu spółki. Liczy się dzień otrzymania zgłoszenia przez rejestr, a nie jego wysłania. Jeśli osoba mająca pełnić funkcję w spółce ubiega się o D-nummer, dołącz poświadczoną kopię jej ważnego dokumentu tożsamości. Po otrzymaniu numeru organizacyjnego masz 14 dni na zgłoszenie, czy spółka ma beneficjentów rzeczywistych. Chodzi o osoby faktycznie kontrolujące spółkę. Zgłoszenie składasz również wtedy, gdy spółka nie ma takich osób.

AS musi zarejestrować się do VAT, gdy sprzedaż objęta tym podatkiem przekroczy 50 000 NOK w ciągu 12 miesięcy. Liczy się wartość sprzedaży, a nie zysk po odjęciu kosztów. Przykład: załóżmy, że sprzedaż objęta VAT wyniosła 60 000 NOK w ciągu 12 miesięcy, a zysk tylko 5 000 NOK. Próg rejestracji został przekroczony, ponieważ decyduje kwota sprzedaży. AS musi też co roku składać sprawozdanie finansowe, czyli roczne podsumowanie swoich finansów. Dokument trafia do rejestru sprawozdań finansowych, nazywanego Regnskapsregisteret.

O tym, czy jesteś pracownikiem, nie decyduje wyłącznie nazwa umowy. Umowa musi odpowiadać rzeczywistym warunkom współpracy i przepisom. Przykład: załóżmy, że szef proponuje ci założenie AS i wystawianie faktur za dotychczasową pracę. Samo przejście na faktury nie przesądza, że przestajesz być pracownikiem.