Płatności kartą i gotówką w rozliczeniach księgowych – jak to wygląda?

Od jakiegoś czasu trwa w Norwegii dyskusja na temat zniesienia obrotu gotówkowego. Ostatnio szef Banku DNB ujawnił, że jedynie sześć procent klientów banku dziennie dokonuje płatności gotówką.

Główne przesłanki do całkowitego przejścia na obrót bezgotówkowy to ukrócenie praktyk czarnorynkowych. Obecnie jedynie 40 proc. obrotu gotówkowego znajduje się pod kontrolą banku. Sceptycy kontrargumentują, że obrót gotówkowy jest często jedynym rodzajem płatności wykorzystywanym przez osoby starsze. Jak dziś wygląda rozliczanie płatności gotówkowych i bezgotówkowych w codziennej księgowości?

Faktury lub rachunki na kwotę 10 000 NOK albo więcej, należy opłacać za pośrednictwem banku, jeśli chce się odliczać podatek i VAT od tych kosztów. Przy częściowej zapłacie takiego rachunku, można odliczyć tylko podatek i VAT od tej części rachunku, która została opłacona za pośrednictwem banku. Nie ma możliwości odliczeń dla tej części, którą opłacono gotówką.

Pojęcia „faktura” i „koszt” w wysokości 10 000 NOK lub więcej, obejmuje również bieżące lub tymczasowe świadczenia tj. umowy o świadczeniu usług telekomunikacyjnych, dostarczaniu energii elektrycznej, najmu lokali, konserwacji, ochrony, opieki rewizora, a także rachunkowości oraz pensji. Dla tych kosztów kwotą graniczną jest 10 000 NOK lub więcej – jest to całkowita suma na rok.

Proszę zwrócić uwagę na fakt, że wszystkie pensje, oraz zaliczki z tego tytułu, należy opłacać za pośrednictwem banku, tak by nie utracić możliwości pełnego odliczenia poniesionych kosztów płac.

Powyższe zasady nie ograniczają się tylko do działalności gospodarczej, ale obejmują koszty niezależnie od tego czy odnoszą się do firmy, pracy czy kapitału. Oznacza to, że również osoby prywatne muszą dokumentować dla potrzeb Urzędu Skarbowego koszty będące podstawą do odliczeń.

Głównym czynnikiem decydującym, czy płatność dokonano za pośrednictwem banku etc., jest możliwość sprawdzenia przez Urząd danych płatnika, adresata, kwoty, oraz daty płatności. Najbardziej rozpowszechnionym przykładem są przelewy między kontami, wypłaty z bankomatów, czeki na okaziciela, realizowane tylko na konto adresata, lub płatność gotówką za fakturę w banku, gdzie podaje się powyższe informacje.  Z powyższych powodów zaleca się korzystanie przy wpłatach i wypłatach z pośrednictwa banku. Brak możliwości odliczeń oznacza wyższe podatki oraz bardziej skomplikowaną księgowość.

Jeśli na paragonie lub tzw. kontantnota powyżej 1 000 kr nie widnieje nazwa i adres firmy dokonującej zakupu– nie ma możliwości odliczania podatku VAT oraz wliczenia wydatku w koszty firmy.


Źródło: VG.no, Skatteetaten.no