Dzięki standardowej uldze, nazywanej ulgą 10%, pracownicy zagraniczni, którzy nie posiadają prawa do rozliczenia w statusie pendler, mogą zmniejszyć kwotę opodatkowaną o 10% osiągniętego dochodu brutto. To pozwala na uzyskanie lepszego wyniku na rozliczeniu podatkowym. 

Jak sama nazwa mówi (norw. Standardfradrag 10% for utenlandske arbeidstakere), o ulgę 10% mogą starać się osoby, dla których Norwegia jest zagranicznym miejcem pracy. W dużym uproszczeniu oznacza to, że prawo do ulgi można utracić, jeśli będziemy w Norwegii pracować dłużej niż w Polsce, a więc, kiedy Norwegia stanie się domyślnym krajem, w którym osiągamy dochód. 

Precyzyjnie określa to pojęcie rezydencji podatkowej – uzyskuje się ją, kiedy nasz pobyt w ciągu 12 miesięcy przekroczył 183 dni lub 270 dni w okresie 36 miesięcy. Wówczas traci się prawo do uwzględnienia przy rozliczeniu ulgi 10% po upływie 2 lat. Wyjątek od tej reguły stanowią marynarze marynarze, rybacy oraz pracownicy off-shore, którym ulga przysługuje dożywotnio.

Jak już zostało wspomniane, ulga 10% pomniejsza kwotę opodatkowaną o 10% osiągniętego dochodu brutto, dzięki czemu wynik rozliczenia staje się korzystniejszy. Dodatkową zaletą jest to, że ulga może przysługiwać każdego roku, zależnie od liczby dni pobytu. Poza tym może okazać się dobrym rozwiązaniem dla osób, którym nie przysługuje rozliczenie w statusie pendler. 

Ma ona jednak pewne ograniczenia. Odpis, który ulga gwarantuje, nigdy nie przekroczy 40 000 NOK, nawet jeśli 10% osiągniętego dochodu brutto przekracza tę kwotę. Ponadto ulgę 10% można połaczyć jedynie z odpisem marynarza, składkami na premie emerytalne i związki zawodowe oraz II klasą podatkową. Ulga 10% wyklucza więc status pendler, który zawsze będzie korzystniejszy. Dodatkowe ograniczenie odnosi się do małżonków, którzy oboje przebywają w Norwegii. Jeśli chcą skorzystać z omawianej ulgi, oboje muszą mieć do niej prawo.  

Rozliczenie w uldze 10% będzie też niekorzystne, w przypadku gdy podatnik otrzymywał od pracodawcy świadczenia poza pensją, np. gdy pracodawca ponosił koszty wyżywienia, zakwaterowania i/lub podróży podatnika. Wiąże się to z podwyższoną kwotą, która podlega opodatkowaniu, a w konsekwencji gorszym wynikiem rozliczenia.


Artykuł powstał we współpracy z firmą Multinor.