Lekarz pierwszego kontaktu jest najważniejszą, a często i pierwszą osobą w kontakcie pacjenta ze służbą zdrowia. Wszyscy, którzy sobie tego życzą, otrzymują konkretnego lekarza pierwszego kontaktu. W ciągu dnia taki lekarz jest odpowiedzialny za udzielanie potrzebnych usług ogólnomedycznych w stosunku do osób ze swojej listy. Obejmuje to także pomoc natychmiastową. Ponadto taki lekarz współpracuje z pozostałymi instytucjami działającymi w ramach podstawowej służby zdrowia, a także z oddziałami opieki społecznej, jeśli jest taka potrzeba ze strony mieszkańców znajdujących się na jego liście. Współpraca może obejmować usługi w domu pacjenta, w szpitalu, w sytuacji przyjęcia do szpitala i wypisania ze szpitala, w przychodniach, w gminnych ośrodkach leczenia uzależnień itd. Lekarz pierwszego kontaktu odgrywa ważną rolę w koordynowaniu potrzeb pacjenta, jakie ma on w stosunku do usług medycznych.

W przypadku nagłego zachorowania lub obrażeń, lub potrzeby natychmiastowej pomocy, które wystąpiły wieczorem, w nocy, i które nie mogą czekać do dnia następnego (skontaktuj się z lekarzem pierwszego kontaktu), należy zgłosić się na pogotowie. Jeśli potrzebujesz natychmiastowej pomocy medycznej, zadzwoń pod numer 113.

W zależności od potrzeb leczenia i pomocy, lekarz pierwszego kontaktu może skierować pacjenta do odpowiedniego specjalisty. Pacjenta, który musi być leczony lub przebadany specjalistycznie, można skierować do specjalisty. Mogą to być prywatni specjaliści kontraktowi, specjaliści, którzy przyjmują w regionalnym centrum medycznym, przy poliklinice pozaszpitalnej lub poliklinice przyszpitalnej.

W regionalnym centrum medycznym specjalistyczna opieka medyczna i podstawowa służba zdrowia są zlokalizowane w jednym miejscu. Tu mogą się znajdować lekarze pierwszego kontaktu, fizjoterapeuci, pomoc doraźna, lekarze specjaliści, oferta wykonywania dializ i inne. Oddziały położnictwa są kierowane przez położne i tam właśnie poród kobiet, które już wcześniej rodziły dzieci, i których ciąża przebiega normalnie, może być odbierany przez te same położne, które przeprowadzały u nich kontrole przebiegu ciąży. Niektóre oddziały położnictwa przyjmują tylko wybrane pierwszy raz rodzące kobiety.

Pacjent chory psychicznie może zostać skierowany np. do regionalnego centrum psychiatrycznego. Tutaj oferuje się specjalistyczne usługi w ramach ochrony zdrowia psychicznego, jak również przyjmowanie pacjentów, których można obsłużyć na miejscu, i którzy wymagają hospitalizacji. Pacjenci z najcięższymi przypadkami chorób psychicznych są kierowani do oddziału przyszpitalnego, który się takimi przypadkami zajmuje.

Pacjenci z problemem uzależnienia mogą być kierowani na leczenie polikliniczne lub na hospitalizację w instytucji zajmującej się problemem uzależnień.

W przypadkach, które wymagają hospitalizacji (zarówno psychicznych jak i somatycznych), pacjent kierowany jest do szpitala, zarówno publicznego jak i prywatnego. Pacjent sam może wybrać, jaki szpital woli, zobacz rozporządzenie o szpitalach na stronie www.sykehusvalg.no. Pacjenci mogą także wybrać leczenie w prywatnych szpitalach, które zawarły umowę z regionalnymi oddziałami służby zdrowia. Ze względu na wyspecjalizowanie medyczne, szpitale stają się coraz bardziej specjalistyczne i ich zadania dzielone są pomiędzy wiele szpitali. Na chwilę obecną mamy więc wiele specjalistycznych szpitali, do których można się zwrócić, i z których można wybierać w zależności od stanu chorobowego pacjenta.

Karetka pogotowia należy do specjalistycznej opieki medycznej i w wielu przypadkach leczenie zaczyna się już tam, w drodze do szpitala. W bardzo poważnych przypadkach, tam, gdzie zarówno trzeba od razu rozpocząć leczenie i dostać się szybko do szpitala, wykorzystuje się helikoptery z personelem medycznym. Jeśli potrzebujesz pomocy natychmiastowej, dzwoń pod numer 113.

Po pobycie w szpitalu wielu pacjentów ma potrzebę okresowej rehabilitacji i treningu adaptacyjnego. Mogą je odbyć w instytucji rehabilitacyjnej. Niektórzy pacjenci, zwłaszcza ci starsi, mogą wyrażać potrzebę rekonwalescencji po pobycie w szpitalu. Mogą ją odbyć w specjalnie wyposażonych przyszpitalnych oddziałach przejściowych.

Starszy pacjent z objawami powszechnego schorzenia, u którego występuje np. pogorszenie się stanu choroby, i który nie wymaga hospitalizacji, może skorzystać z pobytu w doraźnej izbie przyjęć (sykestue) lub w szpitalu, które wyposażone są w specjalistyczny sprzęt potrzebny do zajęcia się tego typu pacjentami. W hospicjach uśmierza się ból i pomaga umierającym pacjentom.

Za podstawową służbę zdrowia odpowiadają gminy. Niektóre usługi są zorganizowane razem przez gminę i specjalistyczną opiekę medyczną, jak np. regionalne centra medyczne, niektóre szpitale i hospicja.

Regionalne centra służby zdrowia ( Helse Nord, Helse Midt-Norge, Helse Vest og Helse Sør-Øst ) są odpowiedzialne za specjalistyczne usługi medyczne dla ludności swego regionu. Są także właścicielami publicznych szpitali w regionie. Szpitale publiczne są zorganizowane w centra służby zdrowia, które są kierowane przez regionalne centra służby zdrowia

Źródło: www.regjeringen.no

barbakuda

STRUKTURA NORWESKIEJ SŁUŻBY ZDROWIA sob, 29 maj 2010, 22:05:41 Założenia funkcjonowania służby zdrowia może i są czasami dobre, niestety w praktyce wygląda to nieco inaczej. Pomijając fakt, że zdarza się że lekarz pierwszego kontaktu jest "cienki", to jeszcze nie potrafi udzielić szczegółowej informacji "co dalej". Podobnie jest ze zwrotem kosztów podróży do ośrodka specjalistycznego; no i kasowanie za wszystko łącznie z tym czego nie było. Ogólnie-gorzej niż w Polsce. Po prostu: teoria z praktyką nie idzie w parze.