Głównym
założeniem norweskiej służby zdrowia jest zapobieganie i
leczenie chorób.
Zapobieganie oznacza tutaj obniżanie ryzyka zachorowania, zaś
leczenie to łagodzenie
dolegliwości lub opieka nad chorymi czy też ofiarami wypadków
Poufność
informacji
Żadne
informacje o stanie zdrowia, których pacjent udziela
lekarzowi, nie zostaną udostępnione
osobom trzecim ani władzom bez uprzedniej zgody pacjenta. Lekarze mają
obowiązek zachowania tajemnicy lekarskiej, dlatego możesz bez obaw
mówić o
swoich dolegliwościach i chorobach.
Lekarze
Po
dokonaniu obowiązkowej rejestracji w Krajowym Rejestrze
Ludności otrzymasz
pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na temat możliwości wyboru
lekarza rodzinnego w miejscu zamieszkania. Aby zostać
przypisanym do odpowiedniego
lekarza, do którego będziesz się zgłaszać w
przypadku choroby, należy
odwiedzić najbliższy gabinet (przychodnię). Możesz wybrać
mężczyznę lub
kobietę. Decydując się na wizytę u innego lekarza należy liczyć
się z wyższą opłatą
niż podczas konsultacji u swojego lekarza rodzinnego. Lekarz udzieli również
dodatkowych informacji na temat systemu ubezpieczeń zdrowotnych obowiązującego
w Norwegii.
Dzieci,
które nie ukończyły 16 roku życia pozostają pod opieką
lekarza rodzinnego wybranego
przez rodziców lub prawnych opiekunów, ale mogą
również wybrać innego
specjalistę.
Uzgadnianie
wizyt
Chcąc
udać się do lekarza należy telefonicznie uzgodnić termin wizyty.
Większość lekarzy
(w przychodniach) przyjmuje w godzinach od 8 do 15, od
poniedziałkudo
piątku. W poważnych przypadkach można zamówić
wizytę telefonicznie tego
samego dnia. Za wizytę należy uiścić stosowną opłatę, nawet w
przypadku niestawienia
się w uzgodnionym terminie.
Centrum
ds. nagłych wypadków
Jeżeli
wymagasz pomocy lekarskiej poza godzinami pracy gabinetu, musisz skontaktować
się z miejscowym centrum ds. nagłych wypadków lub zadzwonić do
lekarza pełniącego dyżur (poza godzinami pracy przychodni). Numer
telefonu do
lekarza dyżurnego znajdziesz w książce telefonicznej. O
pomoc do lekarza dyżurnego
należy zgłaszać się wyłącznie w razie konieczności lub,
gdy nie jesteś pewien,
jak poważny jest dany przypadek.
Leki
Istnieje
wiele leków dostępnych wyłącznie na receptę, ale niektóre
możesz kupić bez recepty
w aptece lub innym sklepie. Informacje na temat punktów
sprzedaży leków można
uzyskać od lekarza rodzinnego. W przypadku osób
cierpiących na schorzenia chroniczne
lekarz decyduje, czy pacjent ma płacić w całości za
przepisane leki czy też
jest uprawniony do częściowej refundacji kosztów.
Numer
113 – pogotowie ratunkowe
W
przypadkach krytycznych lub w sytuacji bezpośredniego
zagrożenia życia należy niezwłocznie
wzywać pogotowie dzwoniąc pod numer 113. Po uzyskaniu połączenia należy
wyjaśnić sytuację i podać adres oraz telefon kontaktowy.
Opieka
zdrowotna i szpitalna nad dziećmi
Dzieci
poniżej lat 7 mają prawo do bezpłatnych wizyt lekarskich. Kiedy
dziecko trafia
do szpitala, zwykle towarzyszą mu rodzice lub inne osoby dorosłe.
Wybór
szpitala
Chorzy
wymagający opieki, jakiej nie może zapewnić lekarz rodzinny,
otrzymują skierowanie
do szpitala. Pacjent może sam wybrać szpital, w którym
będzie leczony. Więcej
informacji na temat leczenia szpitalnego udzieli lekarz rodzinny.
Problemy
zdrowia psychicznego
Wiele
osób zmaga się z problemami natury psychicznej, np. lękami,
depresją, a nawet
chorobami psychicznymi. Lekarz rodzinny ma za zadanie pomóc
zarówno w chorobach
somatycznych, jak i psychicznych.
Dentyści
W
Norwegii usługi dentystyczne nie pozostają w gestii
lekarza rodzinnego. Aby skorzystać
z usług dentysty, wizytę należy uzgodnić samodzielnie.
Okaleczenie
narządów płciowych / Obrzezanie kobiet
W
Norwegii zakazane są wszystkie formy sterylizacji kobiet,
włącznie z rytualnym obrzezaniem
„faraonicznym” będącym elementem muzułmańskich praktyk sunna.
Według norweskiego prawa przeprowadzanie obrzezania u kobiet oraz współsprawstwo
w tego rodzaju czynach stanowi przestępstwo nawet, jeżeli dokonuje
się go za granicą. Organy służby zdrowia oferują
doradztwo i pomoc dla kobiet,
które padły ofiarą tych praktyk. W przypadku pytań
dotyczących okaleczenia narządów
płciowych należy zwrócić się do lekarza rodzinnego.
Źródło:
www.nyinorge.no
|